غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: سال‌ها دل به دنبال جام جمشید بود و در عوض، آنچه را که خود داشت از دیگران خواسته و از آن‌ها انتظار داشت.

آن گوهر ارزشمندی (علم و معرفت حقّانی) که در زمان و مکان یا همان عالم خاکی نبود، آن را از سرگشتگانِ همین عالم دنیا می‌خواست و می‌جویید

هوش مصنوعی: دیشب مسئله و مشکل خود را به جوانمردی از اهل عرفان که پیر مغان نامیده می‌شود، بردم. او با نگاه عمیق و بصیرتی که داشت، به من کمک کرد تا راز و معمای من را حل کند.

هوش مصنوعی: او را دیدم که خوشحال و خندان بود و جام می را در دست داشت. در آینه، انواع جلوه‌ها و زیبایی‌ها را می‌نگریست.

هوش مصنوعی: گفتم این پیمانه‌ای که به تو بینش درباره جهان می‌دهد، چه زمانی از حکیم به تو داده شده است؟ او پاسخ داد: آن زمانی که این آسمان آبی رنگ را می‌ساخت.

وارسته‌ای که در هر شرایطی خدا با او بود، چون نمی‌توانست او را ببیند فکر می‌کرد خدا از او جداست و به دنبال او می‌گشت. (خدارا می‌کرد یعنی سوگند به خدا؛ خدا را به کمک طلبیدن)

هوش مصنوعی: این همه ترفند و حیله‌ای که سامری در مقابل عصا و معجزه‌ی موسی به کار می‌بست، در اینجا دیده می‌شود.

آن بزرگ (پیر مغان) گفت آن کسی که (منصور حلاج) که به واسطه بر دار شدنش ، دار به بزرگی رسید. جرمش این بود که وقتی اسرار الهی را دریافت میکرد و به شهود می رسید آنها را برای دیگران هم بیان میکرد. 

هوش مصنوعی: اگر روح‌القدس دوباره کمک کند، دیگران نیز می‌توانند کارهایی را انجام دهند که عیسی (مسیحا) انجام می‌داد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که علت زلف‌های پیچیده‌ی معشوقان چیست، او پاسخ داد که حافظ دل شیدا گله‌ای دارد.