غزل شمارهٔ ۱۲۸

در این شهر زیبارویی نیست که دل ما را ببرد ، بخت اگر کمکم کند، من را از اینجا ببرد ( شاید در حالی دیگر چنین یاری پیدا کردم)

کو یاری که او چنان سر‌مست و با کرم و بخشش باشد که یک عاشق سوخته‌دل (مهجور) از او درخواست و تمنایی (وصال) داشته باشد؟ 

ای باغبان و صاحب باغ‌، تو را (مغرور‌) و بی‌خبر از قضا و تقدیر خزان می‌بینم‌، وای بر روزی که گل‌های رعنا و دلکش تو را باد پاییزی ببرد.

راهزن روزگار هرگز خواب نیست، پس از او احساس امنیت نکن! اگر امروز تو را نبرده است، مطمئن باش که فردا خواهد برد.

در خیال خود و در شعر خود این همه لعبت زیبا به آرزو و هوس می‌آفرینم شاید صاحب‌نظری بیاید و این لعبت‌بازی را تماشا کند و بپسندد.

دانش و بزرگی که در چهل سال بدین آورده ام را می‌ترسم که آن چشمان مست ببرد و غارت کند.

بانگ گاو چه صدایی دارد؟ فریب مخور! سامری نیرنگ‌باز کیست که بر ید بیضا پیروز شود؟ (اشاره است به داستان گوساله‌ای که سامری از زر (سمبل پول) ساخت و صدایی از او بر‌می‌خواست (سمبل جادو و نیرنگ) و به بنی‌اسراییل گفت «خدای شما و موسی این است» در حالیکه دروغ می‌گفت و آن خدای موسی نبود.)

جام مینایی و زلال‌ می، از دلتنگی و انده جلوگیری می‌کند آن‌را یک لحظه از دست فرو مگذار وگر نه سیل غم تو را با خود می‌برد

راه و جاده عشق اگر‌چه پر‌خطر و پر از کمان‌دار است؛ ‌(شجاع باش و برو) زیرا هر کسی که با دانایی این راه را بپیماید بر دشمنان پیروز خواهد شد.

حافظا.. اگر چشم شوخ یار از تو جانت را خواست، تردید مکن و خانه دل را از هرچه غیر اوست پاک کن و بگذار تا ببرد.