غزل شمارهٔ ۱۲۳

مطرب عشق‌، عجب خوش‌صدا و خنیاگر ماهری است که هر آهنگ که می‌زند به‌جایی راه دارد.

(آرزو دارم) دنیا از عاشقان خالی نشود زیرا دنیا با عاشقان خوش و فرح‌بخش است.

پیر و مرشد دائم‌الخمر ما اگرچه پول و مقام ندارد اما خدایی خطاپوش و بخشنده دارد.

دل مرا گرامی بدار زیرا اگرچه یک مگس است که به‌هوای قند تو آمده‌، اما در اثر این عشق‌، همچون هما باشکوه گشته‌است.

اگر پادشاهی از همسایه گدای خود حالی بپرسد، از عدالتش دور نیست.

اشک خونین خود را به پزشکان نشان دادم؛ گفتند: درد عاشقی است و دوای آن بسیار جگرسوز و دردآور است.

راه ستم غمزه را در پیش مگیر که هر کار خوب پاداشی و هر کرده بد مجازاتی دارد.

چه زیبا گفت آن زیباروی ترسازاده باده‌پرست وقتی‌که گفت: به‌شادی روی آدم‌های باصفا بنوش!

پادشاها! حافظ درگاه‌نشین تو فاتحه خواند و از زبان تو دعای خیری طلب می‌کند.