غزل شمارهٔ ۱۱۴

هوش مصنوعی: اگر تو نگاهی به جایگاه ما بیندازی، ممکن است شانس بزرگی در زندگی ما رخ دهد و به اوج سعادت دست یابیم.

از خوشحالی کلاه خود را به هوا می اندازم، اگر تصویری از چهره تو بر روی جام ما بیفتد.

هوش مصنوعی: در شبی که ماه مورد نظر از افق ظهور می‌کند، نورش به سقف خانه‌ی ما می‌تابد.

در حالی که حتی باد اجازه‌ی ورود به جایگاه بالای  تو را ندارد،  من( من ضعیف) چه جوری میتونم برای عرض سلام خدمت برسم.

هوش مصنوعی: وقتی که جانم را فدای لبانش کردم، در خیال خود می‌پروراندم که شاید قطره‌ای از آب زلال او به کام ما برسد.

هوش مصنوعی: خیال زلف‌های تو می‌گوید که جان خود را قربانی نکن، زیرا از این شکار، بسیاری به دام ما خواهند افتاد.

هوش مصنوعی: از ناامیدی فاصله بگیر و به تلاش ادامه بده، چون ممکن است که شانست به تو روی آورد و به آرزوهایت برسی.

بیت شماره 3: [شبی که ماه مراد از افق بخت سر بزنذ]، شاید پرتو نوری بر بام ما بیافتد.