غزل شمارهٔ ۱۰۰

دیروز پیر خرابات که درود بر او باد، گفت‌: باده بنوش و غم را یاد مکن.

به او گفتم که شراب و باده، آبروی مرا می‌برد، پاسخ داد: این سخن را بپذیر هرچه شود، شود.

وقتی که از سود و از زیان و سرمایه و هرچه که هست رفتنی است؛ پس برای این معامله نه غمگین باش و نه شاد و اصلا به‌آن فکر نکن.

اگر دل و مهر خود را به هیچ ببندی، در آخر هیچ نصیبت نمی‌شود؛ در جایی که فرمان‌روایی بی‌نظیر سلیمان بر باد می‌رود و هیچ می‌شود.

ای حافظ، اگر پند خردمندان و دانایان تو را آزرده می‌کند، پس سخن را کوتاه می‌کنیم، عمرت دراز بادا!