مدایح
میرزا حبیب خراسانی
»
دیوان اشعار
»
بخش دو
»
مدایح
شمارهٔ ۱ - هوالعزیز : ای تو مسما و هر دو گیتی اسما
شمارهٔ ۲ : روی مه آئینه جمال محمد
شمارهٔ ۳ : در ازل کاین جلوه در خاک و گل آدم نبود
شمارهٔ ۴ - ترکیب بند : رهی باشد از این ماتم بدان سور
شمارهٔ ۵ - ترکیب بند : از خداگر دم زنی نامش علی است
شمارهٔ ۶ - ترکیب بند : ای گلرخ دلفریب خود کام
شمارهٔ ۷ - ترکیب بند : نام تو در نامه حی قدیم
شمارهٔ ۸ - ترکیب بند : دامن این خیمه را دست سحر بالا گرفت
شمارهٔ ۹ - در مدح حضرت امیر مومنان : صبح چون خورشید خاور سرز مشرق بر کند
شمارهٔ ۱۰ - برای دوست مسافری سروده شده است : ای بسته رخت و عزم سفر کرده زین دیار
شمارهٔ ۱۱ - در مولود سید المرسلین خاتم پیغمبران : شامگان که شه خیل نجوم از خاور
شمارهٔ ۱۲ - در ستایش شاه دین امیر مومنان : قدح بیار که امروز نه خم دوار
شمارهٔ ۱۳ - در تهنیت عید غدیر خم : روزگاری است که از جور خزان، فصل بهار
شمارهٔ ۱۴ - در ولادت محمود حضرت احمد مختار و خلافت مسعود حیدر کرار : سخن مگو که نبینی ز هیچکس آزار
شمارهٔ ۱۵ - مولود ختم ولایت زمان عجل الله فرجه : دو هفته پیش که آید ز ره مه شعبان
شمارهٔ ۱۶ - عید مولود امیر مومنان : به گاه شام که از ریو جادوی ریمن
شمارهٔ ۱۷ - در جشن میلاد مولای متقیان و مدب محی السنن الحاج میرزا حسن شیرازی و ختم قصیده به نام ولی عصر صاحب الزمان عجل الله فرجه : جشن میلاد شهنشاه زمین و زمن است
شمارهٔ ۱۸ - مخمس در تضمین قصیدهٔ منوچهری : ایدون که جهان تیره تر از پر غراب است
