شمارهٔ ۴۶ - در غزل است

هوش مصنوعی: ای دنیا و جان، روی و فکر خود را تغییر ده تا در این دنیا جانی باقی بماند.

هوش مصنوعی: وقتی تو مانند خورشید درخشان و تابان شوی و مانند آسمان با طراوت و سرزندگی به چرخش درآیی، زیبایی و جذابیتی خاص خواهی داشت.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و وقار تو، درخت سرو به شکل خمیده‌ای درآمده و در برابر چهره‌ات مانند سنگ قیمتی کهربا دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: هرگاه که غم و دوری دل را به تنگ می‌آورد، به محض اینکه از عذاب فراق رها می‌شوی، دل باز می‌شود و شادابی و طراوت دوباره برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: به خاطر لبخند و شادی که به دیگران داده‌ای، اکنون جهانی به خاطر آن می‌خندد و در عین حال عده‌ای هم با صدای بلند و ناراحتی گریه می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر کس مانند ما دلش را به وصالت ببندد، تا زمانی که چهره‌ی تو را ببیند، دلش شاد و آرام خواهد شد.

هوش مصنوعی: کسی که عاشق تو باشد، ممکن است بی‌وزن و بی‌مقدار شود، یا اینکه مانند ما، به دلیل عشق، از همه چیز بی‌نصیب و ناتوان گشته باشد.

هوش مصنوعی: هر کس آرزو دارد که به مقام و جایگاهی برسد، اما تنها از طریق عشق و محبت تو می‌تواند این آرزو را تجربه کند.

هوش مصنوعی: نه مثل اینها بی‌پایه و بی‌هویت هستی، بلکه تو مانند قوامی هستی که جهانی را در دست داری و نقش مهمی در آن ایفا می‌کنی.