شمارهٔ ۱۰۹ - فی المدیحه

هوش مصنوعی: ای شهریاران با دل‌های پاک، از شماست که ابر و دریا شرمنده‌اند.

هوش مصنوعی: ابر به خاطر شما شرمنده است و دریا از ویژگی‌های شما متاثر شده است.

هوش مصنوعی: دوستان وفا و محبت شما را دلنشین می‌دانند، اما دشمنان شما را با بی‌وفایی و بی‌احترامی می‌شناسند، که این باعث ناراحتی و خستگی جان من شده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که آب را بدون رضایت شما بنوشد، اگر در دلش آتش شود، شعله‌ور خواهد گشت.

هوش مصنوعی: کسی که خدای جهان را بدسگال و بی‌احترامی کند، باید بداند که با شما نیز در ارتباط است.

هوش مصنوعی: اگر کسی نگهداری و بقای شما را نخواهد، به زودی زیر پای زوال و نابودی قرار خواهد گرفت.

هوش مصنوعی: کسی که از جهان دست بکشد، چگونه می‌تواند مشکلات ناکامان را حل کند؟

هوش مصنوعی: در زندگی خود، باید آرامش و آسایش را از دست ندهی و به دنبال افرادی باشی که این آسایش را برایت به ارمغان می‌آورند.

هوش مصنوعی: هزار بار تحسین بر شما باد که هم خوشبخت هستید و هم بردباری را تجربه می‌کنید.

هوش مصنوعی: از آرامش دنیا و لذت‌های این جهان، نصیب دشمنان شما فقط بیماری و رنج خواهد بود.

هوش مصنوعی: کسی که از حضور شما دور بماند، پایش در خون دلش غوطه‌ور خواهد شد.

هوش مصنوعی: کسی که از فرمان شما سرپیچی کرد، به وسیله‌ی تیغ زمانه به قتل می‌رسد.

هوش مصنوعی: زمانه برای شما آرزوی ماندگاری و جاودانگی دارد تا نام شما در تاریخ ثبت شود.

هوش مصنوعی: از وقتی که من از چهره شما دور افتادم، دل من نمی‌داند که در چه حالی است، انگار چهار حادثه از چهل حادثه برایش پیش آمده است.

هوش مصنوعی: از فراق شما، بزرگان شهر هم به مرگ خود می‌اندیشند و هم از درد دل رنج می‌برند.

هوش مصنوعی: بادها به همراه خود، به خاطر شما، شاهان و بزرگان را آماده و مهیا کرده‌اند.