شمارهٔ ۴۴۸

هوش مصنوعی: عیسی ظهور کرده است، پس چرا من باید مرده و بی‌حیات باشم؟ اکنون که بهار فرا رسیده است، چرا باید پژمرده و افسرده بمانم؟

هوش مصنوعی: در این سرزمین که هادی‌ام همچون آتش می‌درخشد، من در شوق و شادی رقص می‌کنم؛ پس چرا باید افسرده باشم؟

هوش مصنوعی: آن شخصی که برای درویشان رازها را می‌داند و می‌تواند دل‌های رنجور را درمان کند، با وجود اینکه به دردمندیم می‌رسد، چرا باید دلخور باشم؟

هوش مصنوعی: به میان باغ‌ها و گل‌ها رفته‌ام، جایی که عطر گل و ریحان به مشام می‌رسد. من چون لاله‌ای هستم که تشنه آبم، پس چرا باید در پس پرده پنهان بمانم؟

هوش مصنوعی: من در دل خود رازهای زیادی دارم و گنجینه‌های فراوانی دارم. با وجود تمام این ثروت و دارایی، چرا باید هیچ کجا احساس کمبود کنم؟

هوش مصنوعی: دل به آگاهی و ایمان رسید و آن دریای یقین نیز به دنیای غفلت وارد شد، حالا چرا باید در این غفلت باقی بمانم؟

هوش مصنوعی: قاسم، من دل و ایمان دارم و آن نور روشن را که در دل تاریکم است، چرا باید ناامید و بی‌روح باشم؟