شمارهٔ ۱۱۷ - مولانا عبید زاکانی فرماید

هوش مصنوعی: زیبایی معشوق مانند گل و اشک من همچون گلاب است؛ ارتباط با او واقعی است اما اندیشه ما تنها یک خیال و خواب به شمار می‌رود.

هوش مصنوعی: دو صنج را که ببینی، مانند ماه است که در آسمان می‌درخشد و مانند خورشید تابان است. بر این صورت و شکل، سایه‌ای از سحاب (ابر) آسمانی نیز حضور دارد که زیبایی آن را دوچندان کرده است.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی او را ببینی، مانند گنبدی می‌شود که دگمه‌اش باز می‌شود. این معنا روشن است که آن چیزی که به نظر می‌رسد، تنها ظاهری است و حقیقتش مانند حبابی است که درونش آب است.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آوردم که به دقت یک خیال نازک و ظریف را بافته‌ام، گویی رازهایی را در دل پنهان کرده‌ام. وقتی به فکر خود پرداختم، متوجه شدم که این افکار و خواب‌ها چقدر زودگذر و ناپایدار هستند.

هوش مصنوعی: وقتی که صفت صبری با موی سفید همراه شود، در آن زمان می‌فهمد که این شخصیت پخته و با تجربه‌ای است و آن شخص جوان نیز به مهارت و دانش خود دست یافته است.

هوش مصنوعی: از لبه‌ی پاره‌پوره‌ی لباس کهنه‌ام، چون کیسه‌ای پر از پول را می‌خواهم، نمی‌دانم. تنها خرد است که می‌داند اینجا چه چیزی ارزشمند است و چه چیزی بی‌ارزش.

هوش مصنوعی: از آن طرف صدای آرامی به گوش می‌رسد و از این طرف صدای شکسته‌ای در زیر خاک به وضوح شنیده می‌شود. این نشانه‌ای است که از قاری باید پرسشی کرد و پاسخ آن در همین رمز نهفته است.