رباعیات
قاآنی
»
رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱ : از کشت عمل بس است یک خوشه مرا
رباعی شمارهٔ ۲ : دوشینه فتادم به رهش مست و خراب
رباعی شمارهٔ ۳ : این دل که به شهر عشق سرگشتهٔ تست
رباعی شمارهٔ ۴ : تا قبلهٔ ابروی تو ای یار کج است
رباعی شمارهٔ ۵ : ابروی کجت که دل برو مشتاقست
رباعی شمارهٔ ۶ : آراسته جنتی که این روی منست
رباعی شمارهٔ ۷ : آمد مه شوال و مه روزه گذشت
رباعی شمارهٔ ۸ : تا دل به برم هوای دلبر دارد
رباعی شمارهٔ ۹ : گر چرخ جفا کرد چه میباید کرد
رباعی شمارهٔ ۱۰ : زلفین سیه که بر بناگوش تواَند
رباعی شمارهٔ ۱۱ : در میکده مست از می نابم کردند
رباعی شمارهٔ ۱۲ : یک عمر شهان تربیت جیش کنند
رباعی شمارهٔ ۱۳ : آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر
رباعی شمارهٔ ۱۴ : آن نرگس مست فتنهانگیز نگر
رباعی شمارهٔ ۱۵ : بر روز ستاره تا کی افشانی بس
رباعی شمارهٔ ۱۶ : تا یار مرا ربوده از هستی خویش
رباعی شمارهٔ ۱۷ : گفتم به زن نظام کای لولی شنگ
رباعی شمارهٔ ۱۸ : با آنکه هنوز از می دوشین مستم
رباعی شمارهٔ ۱۹ : تا دل به هوای وصل جانان دادم
رباعی شمارهٔ ۲۰ : صدرا دیشب به باغ نواب شدم
رباعی شمارهٔ ۲۱ : گاهی هوس بادهٔ رنگین دارم
رباعی شمارهٔ ۲۲ : بگذار که خویش را به خواری بکشم
رباعی شمارهٔ ۲۳ : تا دست ارادت به تو دادست دلم
رباعی شمارهٔ ۲۴ : بگذارکه تا می خورم و مست شوم
رباعی شمارهٔ ۲۵ : تاکی غم زید و گه غم عمر خوریم
رباعی شمارهٔ ۲۶ : شوخی که بیاض گردن روشن او
رباعی شمارهٔ ۲۷ : تو مردمک چشم من مهجوری
رباعی شمارهٔ ۲۸ : نه باده نه جام باده ماند باقی
