شمارهٔ ۱۰۶

 در سحرگاه میدیدم  که پیرمردی لال به این شکل با کودکی که لکنت زبان داشت سخن میگفت

هوش مصنوعی: ای شب تار من به خاطر زلف تو روشن است و صبح من به خاطر چهره‌ات روشنی دارد.

هوش مصنوعی: من از سختی‌ها و مشکلات زندگی ناراحت هستم و دلم می‌خواهد که صبر و تحمل بیشتری داشته باشم تا بتوانم از این وضعیت رهایی یابم.

 کودک گفت: "مرا  را تقلید نکن، من از تو می‌خواهم که خودت را نشان بده. تو که از من کمتر هستی، بهتر است که خودت باشی."

هوش مصنوعی: دوست عزیز، می‌خواهم به تو ضربه‌ای بزنم که فکر و ذهنت به هم بریزد و دیگر از حواشی دور نشوی.

هوش مصنوعی: پیر گفت که واضح است، من به چه کسی تعلق دارم و چه کسی من را به دنیا آورده است؛ من بیچاره‌ای هستم که از مادری ناتوان به دنیا آمده‌ام.

هفتاد وسه هشتاد و سه سال و بیشتر است، که به خاطر خداوند زبانم گنگ و لال است 

کودک گفت: "خدا را صد مرتبه شکر که از درد[ها] و غم ها در این جهان رهایی یافتم "

من مثل تو لالم و تو هم مثل من لالی