قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۶ - در ستایش شهنشاه ماضی محمدشاه غازی طاب‌الله ثراه گوید

هوش مصنوعی: ای زلف تو، چرا در هم و بی نظم است و به هم ریخته؟ تو که همخوابه و همسایهٔ قمری هستی که دلبرانه می‌خواند.

هوش مصنوعی: من که همیشه در درد و غم هستم، نمی‌دانم چرا تو این‌قدر ناراحت و دل‌شکسته‌ای.

هوش مصنوعی: تو هم بی‌فایده نیستی و دل‌های سیاه و خسته را در آفتاب به زحمت می‌کشانی.

هوش مصنوعی: عطر خوش چوب معطر در آتش سوخته و دود آن به چشمانم رفته است. مثل دودی که از بین رفته، من نیز به خاطر تو اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: ماه آسمان با دستانش عقرب را به دو روز به تو سپرده است، حالا تو مانند عقرب و محافظی برای آن ماه هستی که در آسمان در حال می‌روید.

هوش مصنوعی: اگر گاهی ستاره‌های آسمان به خاطر خطاهای تو درخشان می‌شوند، این درخشش، نتیجه‌ی دوستی و محبت من است که به تو می‌دهم.

هوش مصنوعی: به خاطر بار سنگینی که بر دوشت هست، کمرت خمیده شده و به همین دلیل، در هر نفسی که می‌کشی و در هر قدمی که برمی‌داری، به سختی می‌افتی.

هوش مصنوعی: فرشتگان مانند افراد با احترام و شریف هستند و اگر چشمان خاکی ما از غم تو پر شود، هر کجا که جایگاه والایی باشد.

هوش مصنوعی: تو نه فرزند آزر و نه فرزند آذر هستی؛ تو نه فقط یک چمن هستی و نه فقط مانند مرغی که در آتش جاودان است.

هوش مصنوعی: با نگهداری از زیبایی و شکل و وضعیت خود، دل مرا با ناله‌های خود که از عمق قلبم برمی‌خیزد، به نواهایی با زیر و بم‌های مختلف تبدیل کن.

هوش مصنوعی: برخی از افراد مؤمن و برخی دیگر از مغ‌ها، می‌توانند رفتارهایی داشته باشند که تو در جایگاه حرمت و قبله‌گاه آتشپرست‌ها، لباس مناسب و با وقاری به تن کنی.

هوش مصنوعی: هرچه دل از تو دور شود و مانند پرنده‌ای از چنگال تو بگریزد، تو با قدرت خود مانند اژدهایی خواهی توانست آن را در یک لحظه به دام بیندازی.

هوش مصنوعی: گاهی از عطر سنبل سرخ و زیبا بر ارغوان می‌رویم و گاهی از عطر مشک سیاه بر گل‌های سرخ علامتی می‌زنیم.

هوش مصنوعی: وقتی مانند مشکی با رنگ و بوی خاص خودت را نشان می‌دهی، در عدم شناخت حقیقت، همچون مشکی بی‌دینی، رنگ و بوی زمانه را خواهی پذیرفت.

هوش مصنوعی: غم تو به قدری در دلم تاثیر گذاشته که مانند رنگ سپر غم، تمام وجودم را پوشانده است. آیا تو خودت به این غم توجه می‌کنی؟

هوش مصنوعی: بر چهره‌ی سوزان دوست چون پادشاهی نشان زیبایی دیده می‌شود که از دایره‌ی خود هر چیزی را به هم می‌زند و با ضرباتش بر می‌انگیزد.

هوش مصنوعی: اگر گاهی محبوبی از تو غافل شود و به تو توجهی نکند، نگران نباش، چون همانطور که در شب بهاری، کمی تیره‌گی وجود دارد، وجود این لحظات نیز طبیعی است.

هوش مصنوعی: فردا که آذر و دی روشن شود، چهره‌اش مانند من در برابر ملک و سر تسلیم بر زمین خواهد بود.

هوش مصنوعی: پادشاهی که در میان دیگر پادشاهان به علم و دانش برتری دارد، مانند فرمانده‌ای است که در میان نظامیان از نظر دانش و آگاهی ممتاز است.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی فکر و تصمیم او درخشان است و دست او به بخشندگی کشیده می‌شود، مانند آن است که ماهی نمی‌تواند نوری از خود داشته باشد و تنها از نور خورشید بهره می‌برد. به عبارت دیگر، تنها با وجود اوست که اشیا یا افراد دیگر می‌توانند درخشان و با ارزش شوند.

هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر مقام بلندت، لیاقت قرار گرفتن در تاج را داری و به واسطه جلالت و شایستگی‌ات، شایسته نشستن بر تخت مردم هستی.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که با بهره‌گیری از علم و ایمان و همچنین با توجه به مسیر و روش‌های مناسب برای حکومت و سرزمین‌داری، باید ارزش‌های عربی و فرهنگ غیرعرب را نیز در نظر داشت.

هوش مصنوعی: در مسائل مهم، باید به عقل قابل اعتماد تکیه کرد و در اعتقادات صحیح، به قوانین و اصول محترم توجه داشت.

هوش مصنوعی: در بر‌خورد با افراد بد، باید با عقل و درایت عمل کرد و در مواجهه با کسانی که دچار انحراف و کج‌روی هستند نیز باید با تدبیر و برنامه‌ریزی مناسب عمل کرد.

هوش مصنوعی: چون صداقت مانند مرگ است؛ درست همان‌طور که عقل می‌تواند اعتماد برانگیز باشد. همچنین روزی که به دست می‌آید شبیه به فرصتی ارزشمند است، و عمر هم فرصتی گرانبهاست که باید از آن بهره برد.

هوش مصنوعی: به خاطر تواضع و محبت بسیار، به اندازه‌ای که درویش و پادشاه هر دو نیازمند و با احترام هستند.

هوش مصنوعی: تو از فضل و هنری که داری، به کسی که صاحب ری است، وابسته‌ای. او صاحب قلم است و تو نیز صاحب کرم و سخاوت.

هوش مصنوعی: شمشیر در دست تو نشان‌دهندهٔ قدرت و توانایی است، همان‌طور که وجود اصلی چیزها می‌تواند با نداشتن آنچنان که باید، در تناقض باشد.

هوش مصنوعی: تو را آن‌قدر درخشان و با ارزش می‌بینم که گویی ماهی هستی، و آن‌قدر بخشنده و مهربان به نظر می‌رسی که مانند دریا به نظرم می‌آیی.

هوش مصنوعی: در روزهای پر از خشم و آشوب، هیچ نشانی از خوشی و شادی وجود ندارد و بخت خوب شبیه یک رویا به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: این بیت به تمجید از فردی اشاره دارد که در زمینهٔ عقل و فهم، بی‌نظیر و بی‌همتا است و دارای درک و دانش بالایی می‌باشد. به طور کلی، این شخص مانند گوهری ارزشمند به نظر می‌رسد که زینت‌بخش محفل‌های دانایی و خردمندی است.

هوش مصنوعی: شاید آنچه از وجود تو به پا می‌آید و به دیگران فخر می‌فروشد، نشانه‌ای از کمال و تمام بودن تو باشد.