قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۰ - و له فی المدیحه

هوش مصنوعی: آه از اینکه به خاطر کینه‌ی دنیا، رنج و زحمت را بر شادی و لذت ترجیح دادم.

هوش مصنوعی: من به سوی میخانه رفتم و از کعبه دور شدم، و به جای مسلمان بودن، به کفر و بی‌دینی گرایش پیدا کردم.

هوش مصنوعی: من بدی را بر خوبی انتخاب کردم و به سمت زحل که نشانه‌ی بدی است، رو آوردم، در حالی که مشتری نمایانگر خوبی است.

هوش مصنوعی: به خاطر نادانی‌ام به سمت کسی می‌روم که همانند انگشتری ازعنبر خوشبوست.

هوش مصنوعی: من به سمت نادانی و ignorance رفته‌ام، در حالیکه از حرمت و مقام پیامبری فاصله گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: به دروازه قوم یاجوج و ماجوج وارد شدم و از زیر سایه‌بان شکوه اسکندر عبور کردم.

هوش مصنوعی: از موسی بهارونی پیامی بردم که به گوسالگان سامری مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: از دربار شخص ثروتمندی به نام دارا، با اسب سرخس به سمت سالو رفته‌ام.

هوش مصنوعی: برای دیدن خفاش، چندین بار چشمانم را از نور خورشید بستم.

هوش مصنوعی: خسرو خاور، حسن شه، کسی است که دست بخشش او باعث حسادت ابرهای آذری می‌شود.

هوش مصنوعی: حیدر با قدرت و نیروی بازوی خود در روز جنگ و نبرد، صفا و جوانمردی به نمایش گذاشته است.

هوش مصنوعی: در دشت هیجا، شخصی به نام حیدر با تیغ تیز و پرقدرتی که از ذوالفقار ساخته شده، به جنگ مشغول است.

هوش مصنوعی: کسی که با وجود فاصله‌های دور، قدرت و کامیابی‌اش را در مرکز قرار داده است و بر همه چیز مسلط است.

هوش مصنوعی: می‌توان گفت که از تأثیر نوشیدنی خوشمزه‌اش، زهر هم خاصیت پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر تیغ او (سلاحش) به دریا بیفتد، نیروی خاصی خواهد داشت و خواص آبی را به دریا می‌بخشد.

هوش مصنوعی: شمشیر او ملک را قدرتمند و نیرومند کرده، هرچند که خودش در لاغری و ضعف به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: ای خسرو، تو با جایگاه بلند و گران‌قدر خود، حتی بر عرش بزرگ‌ترین مقام‌ها و مقام‌ها هم برتری داری.

هوش مصنوعی: تو همچون سلیمان هستی که دانش و قدرتی عظیم در دست داری، اما اگر نتوانی از آن به درستی استفاده کنی، مانند انگشتری بی‌فایده خواهی بود.

هوش مصنوعی: روزهایی که با شور و شوق، دنیای پرهیاهو و شلوغی را رقم می‌زنه، به نوعی بزم و جشنی بزرگ را به وجود میاره.

هوش مصنوعی: نغمه‌ها و صداها در بلندای آسمان به گوش می‌رسند و از اوج بلندی‌ها نیز شنیده می‌شوند.

هوش مصنوعی: زندگی در حال چرخش است و از دل خاک، گیاهان و گل‌ها به‌وجود می‌آیند که هر کدام زیبایی خاصی دارند. این نشان‌دهنده تنوع و زیبایی زندگی است که از زمین می‌روید.

هوش مصنوعی: سپس رنگ‌های سرخ لال‌ها به رنگ‌های زرد و نارنجی تغییر می‌کند.

هوش مصنوعی: از غبار جاده جنگ، عزم و اراده‌ای گردآوری می‌شود که از آن غبار نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر انسانی که مانند فریدون قدرت و شجاعت داشته باشد، مانند ضحاک با شدت و خشم عمل خواهد کرد و در برابر دشمنان با تندی و قاطعیت می‌ایستد.

هوش مصنوعی: با پتک و چکش کارگرانی که به شکل کاوه، آهن را شکل می‌دهند و به هم ضربه می‌زنند، هر کسی می‌تواند آهنگری کند.

هوش مصنوعی: وقتی تو سوار بر اسب تازی از مکان خود بیرون می‌آیی، لرزشی در روح و دل لشکری پدید می‌آید.

هوش مصنوعی: از آب شمشیر آتشین تو، زمین تحت تأثیر طبع خروشان و طوفانی تو قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در دل آن کس که به دشمنی می‌کوشد، در جایی نمایان می‌شود که ناگهان به او ضربه‌ می‌زند.

هوش مصنوعی: ای دست سخاوت تو، مانند دست خداوندی است که در بخشندگی خود ادعای پیامبری دارد.

هوش مصنوعی: من قاآنی هستم، کسی که در دوران خود در هنر شعر و نثر به مهارت رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که شعرهای من بعد از مرگم شنیده شود، روح من به آن‌ها آفرین می‌گوید.

هوش مصنوعی: اگر کسی اشعار من را ببیند، باید بداند که من هم مثل عنصری، دانش و آثار خود را در دل دارم و به یادگار می‌گذارم.

هوش مصنوعی: من در گفتار پیامبرم هستم و دشمنان به من نسبت سحر و جادو می‌دهند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که برگ‌ها از شاخه‌ها بیفتند و بر اثر وزش بادهای ملایم و لطیف فصل آذری، به زمین بریزند.

هوش مصنوعی: وجود تو مانند وجود بی‌نهایت است که از زوال، نقص و هر نوع شراکت به دور است.