قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۸ - و له من کلا‌مه

هوش مصنوعی: ای نگار زیبا و دلربا، تو همچون ماهی هستی که به زندگی ما نور و شادی می‌بخشی، و هر لحظه بر نگرانی‌ها و غم‌های گذشته‌مان غلبه می‌کنی و دوباره ما را خوشحال می‌سازی.

هوش مصنوعی: هر چه خوردم، شیرینی‌اش را به اندازه زیبایی و ارزش تو نمی‌دانم، و هر چه دیدم، قد و قامت تو را به آزادی و خوشایندی نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: از وجودم هشت چیز خارج شده است، ای دلبر! چون بدون تو هر غمی که از غم‌هایم باشد، به نظر می‌رسد که در آن هشت قسمتی که داشتم، چیزی جا نیست.

هوش مصنوعی: از خواب عمیق و دل بی‌تاب و چهره خندان و قدرت دل، ایمان به دست می‌آید. از ترتیب زندگی و وجود جسم، شادی جان نیز حاصل می‌شود.

هوش مصنوعی: ای ماهی که دو هفته را به زیبایی سپری کرده‌ای و هر هفته زیبایی جدیدی به خود می‌گیری، تو به خاطر هر زیبایی‌ات به یک هفته می‌ماندی.

هوش مصنوعی: اگر دل تو به شیرینی دل بیستون نبود، تیشهٔ فولاد فرهاد نمی‌توانست در آن رخنه کند.

هوش مصنوعی: وقتی دیدم ای محبوب، چشمان مستت که از خال سیاه تو متأثر شده، دل من تحت تأثیر قرار گرفت و قافیه‌ها تغییر کردند.

هوش مصنوعی: اگر دست سرنوشت و هنر رنگرزی نبود، عشق تو چه بود که باعث شد عطر و زیبایی من تغییر کند و به عطر کافور و زیبایی لاله تبدیل شود؟

هوش مصنوعی: زن زیبای با موهای تابدار و سخن‌های شیرین، تو باعث شدی که دکان عطاری بسته شود و بازار قنادی در هم شکند.

هوش مصنوعی: من دمی بی‌صدا و دلم پر از آتش است، بدنم مانند آهن زیر فشار مشکلات است، سرم همچون سندانی است که زیر پتکی سخت قرار دارد و عشق به عنوان کار من، مانند استادکاران ماهر است.

هوش مصنوعی: هر بار که کلاغ به یادم می‌آید، دل من متوجه عشق تو می‌شود و گیسوان تو، راهنمای قلب من در این مسیر است.

هوش مصنوعی: در این سرزمین، بوی عطر مسک و گل‌های خوشبو در هوا پراکنده است، اما هیچ کدام به عطر محبوب من نزدیک نیست. بوی محبوبم در اینجا به مشام می‌رسد و همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: غزالی که قد و قامتش زیباست، به دستان صیاد شجاعی که در شکار مهارت دارد، گرفتار شده است. این صیاد به قدری ماهر است که حتی در اولین نگاه نیز این غزال وحشی را به دام می‌اندازد.