بخش ۲ - ارمایل و گرمایل و رهانیدن قربانیان مارهای مغزخوار روییده بر دوش ضحاک

هر شب دو جوان، چه از خانواده‌های ضعیف و چه از نامداران، گرفته و به آشپزخانه شاه برده می‌شدند. 

آشپز آن دو جوان را به دربار شاه می برد و از آن دو برای درمان درد شاه، غذایی می‌پخت. 

آشپز آن دو را می‌کشت و با مغزشان برای ضحاک خوراکی آماده می‌کرد.

دو انسان پاک از نژاد پادشاهان و دو مرد ارزشمند و باتقوا ...

 ... به نامهای ارمایل و گرمایل ...

... روزی با هم از هر دری سخنی می‌گفتند.

از ستم ضحاک و سپاهش و این رسم کشتن جوانان برای خوراک مارهایش حرف زدند.

یکی از آنها گفت که ما باید برای آشپزی نزد شاه برویم.

و وقتی رفتیم آنجا برای این مشکل چاره‌ای پیدا کنیم.

شاید بتوانیم حداقل یکی از هر دو جوان را نجات دهیم.

رفتند و آشپزی یاد گرفتند.

تا توانستند وارد آشپزخانهٔ ضحاک شوند.

وقتی زمان کشتن آن جوانان می‌رسید ...

نگهبانان دربار دو مرد جوان را کشان کشان میبرند

زنان جلوتر از خدمت‌کاران شتافتند و از بالای جایگاه، بر چهره‌ی دشمنان چیزهایی فرو ریختند.

در حالی که ارمایل و گرمایل دلشان پر از درد و چشمشان پر اشک بود و عصبانی بودند.

از ستم پادشاه به هم نگاه می‌کردند.

چون چاره‌ای نداشتند یکی از آن دو جوان را می‌کشتند.

سپس مغز یک گوسفند را با مغز جوان کشته شده می‌آمیختند.

به آن که زنده مانده بود هشدار می‌داد که تو باید مخفی شوی.

حواست باشد که در شهر دیده نشوی. جای تو دشت و کوه است.

به جای مغز آن که فراریش داده بودند از مغز گوسفند استفاده می‌کردند و برای مارهای ضحاک غذا درست می‌کردند.

به این ترتیب هر ماه ۳۰ جوان را نجات می‌دادند.

وقتی تعداد این جوانهای نجات‌یافته به ۲۰۰ رسید آنطور که کسی آن دو نفر را نشناسد ...

... برای آنها چند بز و گوسفند بردند و در صحرا به آنها دادند.

چادرنشینان از نسل همان جوانهای نجات‌یافته هستند که از زندگی در شهر خوششان نمی‌آید.

رسم ضحاک این بود که هر وقت دلش می‌خواست ...

یکی از مردان جنگی را به جنگ دیو می‌فرستاد تا کشته شود.

هر جا هم دختری به زیبارویی و پاکدامنی معروف می‌شد ...

او را بدون رعایت قواعد ازدواج از آن خود می‌کرد.