بخش ۷

یزدگرد، دبیر باتجربه‌اش را فراخواند و تمامِ دردها و غصه‌هایی را که در دلش انباشته شده بود، بیرون ریخت.

هنگامی که پادشاه قصدِ رفتن به مرزهای شرقی را کرد، خطاب به «ماهوی سوری»، مرزبان و حاکمِ مرو...

...نامه‌ای آمیخته با درد و خشم نوشت؛ در حالی که دلش پر از امید (برای بازپس‌گیری قدرت) و چشمانش غرق در اشک بود.

نامه را با آفرین و ستایشِ پروردگارِ دانا و خالقِ هستی آغاز کرد؛

خداوندی که گرداننده‌ی مریخ و خورشید، و خداوند فیل و خداوند مورچه‌ است.

خداوندی که هرگاه اراده کند، از نیستی هستی می‌آفریند و در کارهایش به هیچ راهنما و آموزگاری نیاز ندارد.

گفت که چه مصیبت‌هایی بر سرش آمده و چگونه شکوه و عظمت از پادشاهیِ ساسانی رخت بربسته است.

از کشته شدنِ رستمِ فرخ‌زاد در روزِ نبرد نوشت، و گفت که از شدتِ این اندوه، جهان بر ما تنگ و تاریک شده است.

(رستم) به دستِ کسی به نام «سعد وقاص»؛ مردی که نه سرزمینِ درستی دارد، نه نژاد و اصالتی، نه دانشی و نه ارزش و مقامی!

اکنون لشکرِ دشمن تا دروازه‌های تیسفون (پایتخت) به پیش آمده و همین زاغ شوم و دورنگ (سعد وقاص)، در رأسِ این سپاه ایستاده است.

تو لشکریانت را برای جنگ آماده کن و تمامِ سپاهت را برای این نبرد، یک‌دل و متحد ساز.

و من نیز بلافاصله پس از رسیدنِ این نامه، همچون باد به سوی تو خواهم آمد، ای مردِ پاک‌سرشت و جوانمرد!

پس از آن، یزدگرد فرستاده‌ی دیگری را از میانِ جمع انتخاب کرد؛ مردی که آگاه، روشن‌ضمیر و مشاورِ خوبی بود.