بخش ۲ - جنگ هوشنگ نوهٔ کیومرث با دیوان به کین‌خواهی پدرش سیامک

سیامک پسری داشت که نزد پدربزرگش کیومرث صاحب مقامی در حد یک وزیر بود.

نام این پسر هوشنگ بود و گویی سرتاپا هوش و کمالات بود.

در نزد پدربزرگش یادگار پدر محسوب می‌شد و پدربزرگش او را در آغوش خود پرورده بود.

پدربزرگش او را مثل پسر خودش دوست داشت و جز او به کسی علاقه و چشم نداشت.

وقتی کیومرث تصمیم به انتقام و جنگ گرفت نوه‌اش هوشنگ را فراخواند.

همهٔ آن چیزهایی که باید به او می‌گفت گفت.

از جمله این که من لشکری درست خواهم کرد و غوغایی به پا می‌کنم.

تو یعنی هوشنگ نوهٔ من باید فرماندهٔ این لشکر باشی چرا که من عمرم را کرده‌ام و رفتنیم و تو فرماندهٔ جدید خواهی بود.

با پریان و جانوران درندهٔ وحشی مانند شیر و پلنگ و ببر و گرگ متحد شد.

سپاهی از حیوانات وحشی و اهلی و پرندگان و پریان به فرماندهی [هوشنگ] کینه‌جو و دلاور گردآورد.

هوشنگ نوهٔ کیومرث در جلوی سپاه و کیومرث خودش در پشت سپاه راه افتادند.

دیو سیاه با ترس و لرز آمد و گرد و خاک کرد.

دیو از ترس سر و صدای درندگان سپاه کیومرث و خشم او اعتماد به نفسش را از دست داده بود.

سپاهیان دو طرف به جنگ هم رفتند و دیوان از حملهٔ درندگان و دیگر جانوران به ستو ه آمدند.

هوشنگ مانند شیر به دیو چنگ زد و کار آن دیو را دشوار کرد.

هوشنگ آن دیو را به بند کشید و سرش را برید.

سر او را بر روی زمین زد و او را خوار کرد.

وقتی کیومرث انتقامش را گرفت روزگارش هم سرآمد.

کیومرث مرد و پادشاهی جهان را برای هوشنگ به میراث گذاشت.

کیومرث همهٔ جهان را به دست آورد اما در نهایت راه پرمنفعت کسب آبرو را پی گرفت و استفاده کرد.

کل دنیا شبیه یک افسانه است و بد و خوبش برای هیچکس نمی‌ماند.