بخش ۱ - پادشاهی کیومرث سی سال بود

دهقان گوینده (فردوسی) از نخستین شاه نامدار جهان سخن می گوید بود

چه کسی بود که اول بار تاج بر سر نهاد؟ کسی آن روزگار را به یاد ندارد.

شاید پسران از پدران شنیده باشند و به تو پاسخ این پرسش را بگویند.

که قدیمی‌ترین پادشاه که بود؟

پژوهندهٔ نامهٔ باستان که داستانهای پهلوانان را نقل می‌کند ...

... گفت که این کیومرث (گیومرت) بود که رسم و راه پادشاهی را ابداع کرد و خودش پادشاه شد.

هنگامی که فروردین آمد و جهان باشکوه و زیبا و پرآب شد ...

آن هنگام که آفتاب از محدودهٔ برج برّه (=حمل) طوری تابید که دنیا جوان شد ...

... کیومرث کدخدای جهان شد و در کوهستان جایگاه شاهنشاهی خود را بنا نهاد.

بخت و تختش به بلندی  کوه رسید. آنها مردمانی بودند که از پوست پلنگ لباس می‌دوختند.

از کیومرث تمدن جدید با لباسها و خوراک‌های جدید شروع شد.

کیومرث سی سال شاه جهان بود و مانند خورشید در بهترین وقت تابشش زیبا بود.

از او شکوه شاهنشاهی مانند سرو خوش‌قامتی که سرش مانند ماه تمام باشد می‌تابید.

جانوران وحشی و اهلی که او را می‌دیدند نزد او می‌آمدند و آرامش داشتند.

جانوران در برابر کیومرث خم می‌شدند و با این کار آنها شکوه و احترام او بیشتر می‌شد.

جانوران به او نماز می‌بردند (تعظیم می‌کردند) و از او دین و آین خویش را برمی‌گرفتند.

کیومرث پسری زیبا و هنرمند داشت که مانند خودش جاه‌طلب و نامجو بود.

نام پسر کیومرث، سیامک بود و دل کیومرث به او زنده و شاد بود.

کیومرث همیشه از محبت، دلنگران جان سیامک بود و دل وی، از جداییش بیمناک بود.

مدتی گذشت و کار پادشاهی کیومرث بالا گرفت.

کیومرث در جهان دشمنی نداشت مگر اهریمن بدکار فریبکار.

اهریمن بداندیش از سر حسادت، برای کیومرث نقشه ریخت تا موقعیت فراهم شود.

اهریمن بچه‌ای مانند گرگ داشت که دلاور بود و با سپاه، بزرگ شده بود.

آن دیو بچه از حسودی به اقبال سیامک (فرزند کیومرث) و جایگاه او دنیایش تیره و تار شده بود.

دیو سپاهی درست کرد و برای به دست آوردن تاج و تخت کیومرث به سمت سیامک لشکر کشید.

او با تمام اطرافیانش نقشه‌اش را مطرح کرد و همه را همراه و موافق خود کرد.

کیومرث از این ماجراها خبر نداشت و نمی‌دانست که کس دیگری در سر هوس پادشاهی دارد.

فرشته‌های خجستهٔ پلنگینه‌پوش به نزد سیامک آمدند و ...

... به او گفتند که دشمن چه نقشه‌ای برای پدرش دارد.

وقتی سیامک از نقشهٔ دیو بدخواه آگاه شد ...

 ... عصبانی شد و سپاه درست کرد و آماده شد.

چون آن زمان زره آهنی وجود نداشت و کسی رسم و آیین جنگ را نمی‌دانست از چرم پلنگ زره ساخت و پوشید.

او به جنگ دیو رفت و سپاه دیو و سیامک در برابر هم ایستادند.

سیامک برهنه به جنگ فرزند اهریمن آمد و با او گلاویز شد.

دیو سیاه بر پشت سیامک چنگ زد و قد او را خم کرد.

او را بر زمین انداخت و کمرش را با چنگال درید.

سیامک به دست آن دیو که خروزان نام داشت کشته شد و سپاهش بدون فرمانده ماند.

وقتی کیومرث خبر مرگ فرزند را شنید از شدت غصه دنیا بر او تیره و تار شد.

از تخت ضجه‌زنان و در حالی که بر سرش می‌زد و به رسم عزل موی سر و صورت را می‌کند پایین آمد.

کیومرث در ازای فرزند سر و صورتش خونین و چشمهایش مثل ابر بهار اشکبار بود.

سپاه به عزاداری پرداختند و برای تسلیت به نزد شاه آمدند.

در عزای سیامک لباس فیروزه‌ای پوشیدند و با چشمان خونبار و رخ زرد آمدند.

حتی حیوانات وحشی و پرندگانه به صورت گروهی به سمت مقر کیومرث در کوهستان برای عرض تسلیت آمدند.

از شدت مراجعهٔ عزاداران انسانی و حیوانی گرد از درگاه شاه بلند شد.

یک سال عزاداری کردند تا آن که از نزد خدا پیغام آمد ...

(سروش: یکی از ایزدان زرتشتی/ فرشته) سروش به کیومرث درود فرستاد و گفت که بیش از این سوگواری نکن و  هوش خود را بازآور

به فرمان خدا سپاهی فراهم کن و دمار سپاه اهریمن را درآور.

آن دیو بدکار را از روی زمین بردار و دل را از کینه پاک کن.

کیومرث سر به آسمان بلند کرد و برای اهریمن بداندیش آرزوی سرانجام بد کرد.

او را به برترین نام خداوند خواند و اشک از چشم پاک کرد.

و از آن به بعد برای گرفتن انتقام سیامک شب و روز آرام و قرار نداشت.