بخش ۱ - پادشاهی جمشید هفتصد سال بود

فرزند طهمورث جمشید با توشه‌ای از نصیحتهای او آمادهٔ پادشاهی شد.

پس از طهمورث به رسم کیان (پادشاهان و بزرگان) جمشید فرزند او جانشین او شد.

کمر شاهی بر میان بربست و تمام دنیا مطیع او گشت. (رهی: فرمان‌بر ، بنده)

در آن زمانه نیازی به میانجیگری و قضاوت نبود و دیوان و پرندگان و پریان فرمانبر او بودند.

آبروی جهان و شکوه تخت شاهنشاهی به خاطر شکوه جمشید بیشتر شده بود.

جمشید گفت من فرهٔ ایزدی دارم، هم پادشاه و هم رهبر روحانی هستم.

بدها را از بدی بازمی‌دارم و روان شما را به سوی روشنایی رهنمون می‌شوم.

ابتدا به سراغ ابزارهای جنگی رفت و به جنگاوران امکان نام جستن از طریق آن را داد.

با فر شاهنشاهی آهن را نرم کرد و از آن کلاه‌خود و زره ساخت.

از آهن زره و شمشیر را به همان روش ساخت.

پنجاه سال درگیر ابداع و اختراع ابزارهای جنگی از آهن بود.

پنجاه سال بعدی را روی لباسی کار کرد که در خانه و میدان جنگ بپوشند.

از کتان و ابریشم و خز پارچه‌های گرانبها تولید کرد.

به مردم نخ‌ریسی و پارچه‌بافی را یاد داد.

مردم شستن و دوختن لباس را هم از جمشید آموختند.

بعد از این کار سراغ کار دیگری رفت و زمانه نیز از کارهای او راضی بود و او خودش هم راضی بود.

پنجاه سال را هم صرف ایجاد گروه‌های صنفی کرد.

گروهی که آنها را «کاتوزیان» می‌نامیم و کارشان عبادت بود ...

... اینها را از بقیه جدا کرد و منزلشان را میان کوهها قرار داد ...

... تا بتوانند آنجا عبادت کنند و در پیشگاه خدایشان گریه و زاری کنند.

گروه دیگری را جدا کرد که آنها را «نیساریان» می‌نامند.

که شیرمردان جنگجو هستند و روشنی بخش کشور و لشکر اند.

تخت شاهی از جنگاوران (نیساریان) برپاست و مردانگی به واسطه وجود آنان برجای است.

گروه دیگری «بسودی» نام داشتند که کسی قدر آنها را نمی‌داند.

کار گروه بسودی کشاورزی هستند و غذایشان را خودشان می‌کارند و درو می‌کنند.

آنها نیاز نیست به فرمان کسی گوش بدهند و طعنه و سرزنش بشنوند.

کشاورزان آزاده‌اند و جهان را آباد می‌کنند و نیاز به تأیید کسی ندارند.

آزادمردی می‌گوید که آزاده زمانی آزادیش را از دست می‌دهد که تنبلی کند.

گروه چهارم «اهتو خوشی» نام دارند که با توان بدنی کارهای دستی می‌کنند (صنعتگران).

که کارشان انجام کارهای بقیه بود و فکرشان همیشه مشغول بود.

پنجاه سال هم به این کار مشغول بود و در طول آن کار کرد و خورد و بخشش کرد.

از هر کدام از این گروه‌ها یک نفر را به عنوان رهبر برگزید و او را راهنمایی کرد.

تا هر کسی اندازهٔ خودش را بداند و از کم و بیش کارش آگاه باشد.

سپس به دیوان فرمان داد که آب را با خاک بیامیزند.

تا به این ترتیب فهمیدند که چطور می‌توانند خشت درست کنند.

با سنگ و گچ دیوار درست کرد.

بناهایی مثل حمام و کاخ‌های بلند و ایوان‌هایی که به عنوان سرپناه استفاده می‌شد ساختند.

او از درون سنگ سخت سنگهای قیمتی را جدا کرد.

سنگهای قیمتی مانند یاقوت و بیجاده و طلا و نقره را کشف و استخراج کرد.

این سنگهای قیمتی را با لطایف‌الحیل از سنگ سخت استخراج کرد.

سپس به سراغ کشف عطرها رفت.

عطرهایی مثل بان و کافور و مشک و عود و عنبر و گلاب را کشف کرد.

سپس به سراغ پزشکی و درمان رفت.

رازهای پزشکی را هم کشف کرد، کسی مثل او سراغ این رازها نرفت.

سپس کشتی‌رانی را ابداع کرد و با این کار او سرعت جابجایی بین کشورها افزایش یافت.

چندین سال دیگر هم تلاش کرد و صنعتی نبود که با عقل و خرد کشف و ابداع نشود.

همهٔ این کارها که انجام شد تصمیم گرفت از جایگاه بزرگی بالاتر برود.

با فر کیانی یک تخت ساخت و در آن انواع جواهرات را به کار برد.

که هر وقت می‌خواست دیوها این تخت را بلند می‌کردند و از زمین به آسمان می‌بردند.

تخت او در آسمان مانند خورشیدی بود که پادشاه بر روی آن نشسته باشد.

همهٔ جهان گرد آمدند تا تخت او را ببینند و همه شگفت‌زده شدند.

مردم جواهرات خود را به جمشید هدیه کردند و آن روز را نوروز نامیدند.

ابتدای سال را روز اول (روز هرمز) فروردین ماه و زمانی که زمین از زحمت زمستان آسوده می‌شود قرار دادند.

بزرگان برای شادی آماده شدند و شراب و جام و نوازندگان را فراخواندند.

جشن نوروز از پادشاهانی مانند جمشید و آن روزگاران به یادگار مانده است.

سیصد سال دیگر به همین منوال گذشت. در آن روزگار مرگ وجود نداشت.

کسی رنج و بدی را نمی‌شناخت و دیوان خدمتکار آنها بودند.

دیوان گوش به فرمان مردم بودند و دنیا پر از آواز موسیقی و بانگ نوشانوش بود.

در این روزگاران هیچکسی جز خوبی نصیبش نمی‌شد.

همهٔ دنیا دنباله‌رو جمشید بودند که با فر پادشاهی بر تخت نشسته بود.

جمشید در تخت پادشاهی همهٔ بزرگان را دید و کسی را به شکوه خودش نیافت.

جمشید مغرور شد و از فرمان خداوند سرپیچی کرد.

بزرگان را فرا خواند و برای آنها سخنرانی کرد.

با بزرگان گفت که در جهان کسی مثل من وجود ندارد.

من در دنیا صنعتگری را ایجاد کردم و هیچکس مثل من بر تخت شاهی ننشسته است.

جهان را به خوبی آراستم و هر چیزی در گیتی به همان شکلی است که من می‌خواهم.

خواب و خوراک و کار و آرامش و کامیابی شما را من فراهم کرده‌ام.

بزرگی و تاج پادشاهی مخصوص من است. چه کسی ادعا می‌کند که به جز من پادشاهی هست؟

موبدان سر به زیر افکنده بودند و هیچکس نمی‌توانست چیزی بگوید.

اینها را که گفت فر پادشاهی از او گرفته شد و دنیا پر از آشوب شد.

وقتی جمشید مغرور شد و خدا را نادیده گرفت شکست خورد و کارش برگشت.

سخنگوی هوشمندی می‌گوید که وقتی شاه شدی بیشتر عبادت کن.

هر کسی که ناشکری کند دچار اضطراب می‌شود.

اوضاع جمشید خراب شد و فر پادشاهی او رو به افول رفت.