بخش ۳ - بنیان کردن آهنگری و صنعت‌های دیگر به دست هوشنگ

هوشنگ وقتی آتش و آهن را کشف کرد به آهنگری رو آورد و با آهنگری اره و تیشه ساخت.

سپس به فکر حل مشکل آب افتاد و از دریاها کانال‌کشی کرد.

آب دریا را در جوها و رودها رها کرد و مشکل آب را حل کرد.

با استفاده از آب ایجاد شده چراگاه‌ها را گسترده کرد و سپس دانش کشاورزی را گسترش داد.

هر کسی برای نان خودش شروع به کار کرد و راجع به اوضاع سرزمین خود آگاه شد.

با توانایی خدایی که به او داده شده بود از حیوانات شکاری مثل گورخر و گوزن ...

... حیوانات اهلی را جدا کرد تا در دامداری و کشاورزی استفاده شوند (اهلی کردن حیوانات را شروع کرد).

از حیوانات دیگر آنهایی که پوستشان به درد می‌خورد برای پوشش استفاده کردو

پوست حیواناتی مثل روباه و قاقم و سنجاب و سمور را برای پوشش استفاده کرد.

به این ترتیب انسانها از پوست این حیوانات به ابتکار هوشنگ لباس دوختند و پوشیدند.

کار کرد و سفره برای دیگران پهن کرد و خودش هم خورد و در نهایت کارها را به دیگران سپرد. سرانجام وقتی که از دنیا رفت به جز نام نیک چیزی با خود نبرد.

در آن روزگار بسیار تلاش و فکر کرد.

وقتی روزگارش خوب شد از او تاج و تخت به ارث ماند.

وقتی زمان مرگش شد روزگار به او امان نداد و آن هوشنگ با شکوه و وقار رفت.

دنیا به تو محبت نشان نمی‌دهد و چهرهٔ واقعی خودش را هم به تو نمی‌نمایاند.