بخش ۲ - کشف شیوهٔ برافروختن آتش به دست هوشنگ و سابقهٔ جشن سده

یک روز شاه جهان(هوشنگ) با چند نفر همگروه شد و به سوی کوه رفت.

از دور ماری سیاه و تند و تیز دید.

چشمانش سرخ بود و از دهانش دو شاخ زبانش به شکل ترسناکی بیرون بود.

هوشنگ سنگی برداشت و آماده شد که مار را بزند.

سنگ را رها کرد اما مار فرار کرد.

سنگی که رها کرده بود به سنگ دیگری خورد.

سنگها در هنگام برخورد با هم جرقه زدند.

مار کشته نشد اما هوشنگ راز ایجاد آتش با آن نوع سنگ را فهمید.

خدا را شکر کرد ...

 ... به خاطر این هدیهٔ خدایی و تصمیم گرفت که از آن پس آتش قبلهٔ نماز باشد.

گفت که آتش فروغ خدایی است و اگر خردمند باشی متوجه می‌شوی که باید به آن خدمت کرد.(پرستیدن: خدمت کردن)

شب با همراهانش آتشی بزرگ درست کرد.

آن شب را دور آتش جشن گرفتند و شراب خوردند و آن روز را روز جشن سده نام نهادند.

جشن سده یادگار هوشنگ است و امید آنکه شاهانی همچون او فراوان شوند.

او جهانی را از آباد کردن شاد کرد و جهان هم از او به خوبی یاد می‌کند.