بخش ۱

وقتی اسکندر بر تخت پادشاهی نشست، گفت: آرزو می‌کنم که روح و جان پادشاهان همواره با خرد و اندیشه همراه باشد.

زیرا تنها خداوند در جهان پیروز و قادر مطلق است، و پادشاهی که از خدا نترسد، انسان بدکار و ستمگری است.

بی‌شک روزگارِ خوب و بد هر دو می‌گذرد و هیچ‌کس نمی‌تواند از چنگال زمانه و سرنوشت (مرگ) فرار کند.

هر کسی که به این دربار بیاید و بخواهد از دستِ خود ما، به ما شکایت کند و حقش را بخواهد...

فرقی نمی‌کند زمانِ ملاقاتِ عمومی (بارعام) بیاید یا در نیمه‌شب؛ به محض اینکه لب به سخن باز کند، به شکایتش رسیدگی می‌شود.

از آنجا که خداوندِ پیروز، به ما شکوه و بزرگی بخشیده و درهای بختِ نیک و پیروزی را به روی ما باز کرده است...

باید تمام زیردستان و مردم ما، در هر کجا که هستند (کوه، بیابان، دریا یا شهر)، از این نعمت و قدرت سهمی ببرند و در آسایش باشند.

به مدت پنج سال از هیچ‌کس در جهان خراج و مالیات نمی‌گیریم، مگر از کسی که ادعای برابری و هم‌ترازی با ما را داشته باشد (و بخواهد سرکشی کند).

به نیازمندان و فقیران اموال بسیاری می‌بخشیم و از ثروتمندان نیز چیزی طلب نخواهیم کرد.

وقتی اسکندر این سخنانِ نیکو را بیان کرد، دلِ پادشاه با عدل و دادگری پیوند خورد (و نیت او بر اجرای عدالت استوار شد).

از سراسر کاخ، صدای تشویق و برای آن پادشاهِ عادلِ زمین بلند شد.

پس از آن، مجلس به پایان رسید و حاضران پراکنده شدند، و پادشاه (اسکندر) با مشاوران و خردمندان خود به خلوت و گفت‌وگو نشست.