بخش ۱

هنگامی که شاه اردشیر بر تختِ پادشاهی نشست، پیر و جوان از سراسر ایران به دربار او آمدند.

به‌ویژه بسیاری از بزرگانِ نامدار و سالخورده گرد آمدند تا ببینند پادشاهِ جدید سخنش را چگونه آغاز می‌کند و چه سیاستی در پیش می‌گیرد.

اردشیرِ جوان لب به سخن گشود و گفت: «ای پهلوانان و بزرگانِ باتجربه!

هر کس که بر تختِ پادشاهی می‌نشیند، باید راست‌گو (خوش‌بیان) و خداپرست باشد.

ما دقیقاً بر راه و رسمِ پادشاهانِ گذشته حرکت خواهیم کرد و پیروِ «فرّه ایزدی» و دین خواهیم بود.

همواره به یادِ خداوندِ نیکی‌بخش هستیم و امیدوارم تمامِ رفتار و کردارِ ما بر پایه‌ی عدل و داد باشد.

ما مقامِ خدمتگزاران را بالا می‌بریم و ستمکاران را به خاک و خون خواهیم کشید.»

بسیاری از حاضران با شنیدنِ این سخنان آرامش یافتند و از این لحنِ آرامِ پادشاه، همگان امیدوار و دلشاد شدند.

(اردشیر ادامه داد:) «من فرماندهیِ سپاه را به "پیروزِ خسرو" سپرده‌ام؛ فرماندهی که دوستدارِ عدالت و وفادار به پادشاه است.

تا زمانی که پهلوانی چون او در ایران حضور دارد، شما نیز شاد و آسوده‌خاطر بمانید.»