بخش ۱ - آغاز کتاب

به نام خدایی که همه‌چیز از او زنده است و خدای دانایی و خرد است. او خدایی است که بالاترین اندازه اندیشه را دارد و هیچ عقل و خردی به اندازه‌ی او نمی‌رسد ( اینجا اشاره به نکته‌ای فلسفی و عرفانی دارد که در فلسفه یونان ارسطو از آن به نام عقل کل نام برده است و در عرفان اسلامی از آن به عنوان عقل اول نام برده شده‌است)

خدایی که خدای شهرت و خوشنامی و جایگاه برتر است، خدایی که هم روزی‌ده انسانهاست و هم راهنمای آنها.

خدایی که خداوند همهٔ جهان و آسمان چرخنده است. کسی که ماه و خورشید و ستارگان را روشنی بخشیده است.

او برتر از آن است که حتی بتوان با نامها او را توصیف کرد، یا نشانی مشخصات او را داد یا حتی در فکر ما بگنجد. او کسی است که سقف آسمان را نقاشی و طراحی کرده است.

با چشمانت نمی‌توانی خدا را ببینی؛ چشمانت را آزار نده.

فکر و اندیشه هم از درک او ناتوان است چون نه می‌توان او را وصف کرد و نه در جا و مکانی قرار دارد.

عقل ما فقط به چیزی می‌رسد که در چارچوب عناصر مادی باشد.

اگر قرار باشد اندیشهٔ ما بر زبان جاری شود فقط می‌تواند در مورد چیزی سخن بگوید و چیزی را وصف کند که می‌تواند آن را ببیند.

کسی نمی‌تواند خداوند را آن گونه که هست ستایش کند، تو باید برای بندگی کردن آماده شوی. (میان بستن کنایه از آماده شدن)

او کسی است که خودش جان و خرد انسانها را ارزیابی می‌کند. او چطور می‌تواند در چارچوب محدود فکر انسانها بگنجند؟

با ابزارهایی مثل فکر و اندیشه و توان و زبان انسانی کی می‌توان خداوند را به درستی ستایش کرد؟

تو تنها می‌توانی به وجود خداوند اعتراف کنی و از سخنان بیهوده در این مورد دوری کنی.

تو تنها می‌توانی یک عبادت‌کنندهٔ خوب باشی و به دنبال پیدا کردن راه درست باشی و در فرمان‌های خداوند تعمق و تفکر کنی.

هر کس که دانا باشد توانا خواهد بود.از دانش دل پیر هم جوان خواهد شد.

در مورد چیزهای ماورایی نمی‌توان به درستی سخن گفت. فکر انسانها از جهان هستی به آن سوتر نمی‌رسد و به آن راه ندارد.