شمارهٔ ۸ - شبنم گل چکیده
فنودی
»
گزیدهٔ اشعار
»
شمارهٔ ۸ - شبنم گل چکیده
من به چه شادمان کنم خاطر غم رسیده را
یا به چه تسلیت دهم قلب ستم کشیده را
وه که دل رمیده ام رفت به چین زلف او
دام چگونه کس نهد مرغ قفس پریده را
دوش ز دوری رخت تا به سحر نخفته ام
از شب ما چه غم بود خاطر آرمیده را
گر که به کلبه ام شبی از سر مهر بگذری
جای نشیمنت کنم منظر خاص دیده را
چون به حیا فرو شود خوی ز تاب عارضش
طعنه به باغ میزند شبنم گل چکیده را
باد به قوس ابروان از مژه تیر در کمان
سینهٔ خسته ام نشان ناوک زه کشیده را
نخل قدَت نشانده ام تا که به جویبار دل
از مژه آب می دهم روضهٔ گل نچیده را
شیخ از این دیار غم بارکن و سبک برو
حب وطن چه فایده زهر بلا چشیده را
شمارهٔ ۷ - شاه ممالک عشق: بیا به کلبهٔ من بین شب سیاهم را
شمارهٔ ۹ - چه کنی سخنوری را؟: که برد زمن پیامی مه برج دلبری را
اطلاعات
وزن:
مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
مصطفی علیزاده
تعداد ابیات:
8
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
