شمارهٔ ۲۶۷ - در طور خواجه

هوش مصنوعی: وقتی شب می‌گذرد و روز آغاز می‌شود، من که همیشه در حال توبه‌ام و به خوبی‌ها فکر می‌کنم، در صبح به دعا و نیایش می‌پردازم تا از خواب آلودگیم رهایی یابم.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که دلیلی وجود دارد که من در شب در حال مستی هستم؛ زیرا نگاهی و جگری که به من نواخته شده، نشان‌دهنده‌ی غم و درد من است و چهره‌ام به خاطر این احساسات رنگ و رویی ندارد.

هوش مصنوعی: باد چرا این‌قدر روح‌نواز است، آیا به خاطر این است که رنگ سرمه‌ای دارد؟ اگر به خاطر طوفان دشت نیست، پس چرا از جلوه‌ی شاه‌سوار من مثل آن می‌وزد؟

هوش مصنوعی: حمله و خیانت قاتلم چه مدت بر من تأثیر خواهد گذاشت؟ از دل زخمی من و از بدن رنجورم، خون جاری است.

هوش مصنوعی: تحمل کردن درد و رنج به خاطر وفاداری، کار ساده‌ای نیست و این بار سنگین، بر دوش دل صبور من نمی‌باشد.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر زیبایی و قد و قامت من زنده مانده، شایسته است که بر سر قبر من، گل و شمع نذر کند.

هوش مصنوعی: زخمی که در دل دارم با صبر درمان نمی‌شود. هر بار که آهی از دل پر از دلمات ها می‌کشم، به یاد آن درد بی‌قراری می‌افتم.

هوش مصنوعی: من که در کنارم آرزوی نشستن آن کودک است، منزلت و حال آن کودک به خاطر اشک‌هایش به شدت تغییر کرده، زیرا در هر لحظه او در کنار من است.

هوش مصنوعی: مست‌های بی‌خبر در میخانه مشغول شوخی و خنده‌اند، در حالی که باید به علم و دین توجه کنند. من هم از این کار خسته‌ام و احساس می‌کنم که همه چیز زودگذر و فانی است.