شمارهٔ ۱۶۲ - تتبع حضرت شیخ

هوش مصنوعی: وقتی چشمم به روی تو مانند زیبایی ماه افتاد، ستاره‌ها از چشمانم فرار کردند و بر روی تو نازل شدند.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌های تو مانند ستاره‌ای در افق، دری به سوی صبح نمی‌گشاید، مگر اینکه قطرات شبنم به گلبرگ تازه رشد کرده‌ای بریزد.

هوش مصنوعی: دل من به شدت غمگین و آزرده است و این غم و اندوه به اندازه‌ای عمیق است که حتی اشک‌هایم از چشمم جاری می‌شود. هرچند که عزیزم از نظر دور شده است، اما غمم همچنان با من باقی مانده و به وضوح احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: شبی که به خاطر جدایی تو، برایم مانند روز قیامت است، روزی که من به دنیا آمده‌ام، وعده‌ام به روز دیگر موکول شده است.

هوش مصنوعی: تا بامداد هیچ خواب به چشم او نیامد و این ظلم و تهمت به گردن مرغ سحر افتاد.

هوش مصنوعی: در آرزوی بوسه‌ای که جانم را از لب‌های تو می‌گیرد، چه تعداد اشک و خون‌ها که در دل من به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: اگر سعدی چند قدمی با فانی برود، به صحبت او گوش کن که گفتارش مانند شیر و شکر به هم می‌نشیند.

هوش مصنوعی: نه، نه، چه اندازه‌ است که کسی جلودار او شود، چون نور او باعث شده که این خاک به طلا تبدیل شود.