شمارهٔ ۱۰۴ - ایضا له

هوش مصنوعی: من عاشق نیستم و آرزوی معشوقان بت‌پرستان را دارم، اینکه به خاک بتکده بیفتم و این کار به سبک و رسم من تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: اثر نعل و سم اسب تو و پاهای سگی که در تاریکی شب هجران می‌دود، نشان‌دهنده‌ی نور و زیبایی ماه و ستاره‌ها (پروین) در زندگی من است.

هوش مصنوعی: زمانی که از میخانه بیرون می‌آیم و به هوش می‌شوم، متوجه می‌شوم که عقل به شدت در حال وسوسه کردن من است، مانند چرخ که در مسیری پر از کینه قرار دارد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ایی که نمی‌تواند بگوید، در فصل زمستان از جدایی گل می‌گوید. دور از چهره تو، دل پرنده‌ای که غمگین است، در حال ناله و افسردگی است.

هوش مصنوعی: عاشق دیوانه‌ای خسته و رنجیده است که به خاطر نشان‌دادن ویژگی‌هایش، به رسوایی دچار شده و می‌گوید که این مسائل برای مشخص کردن هویتش است.

هوش مصنوعی: سلامتی و آرامش روحانی ناشی از سجده و پرستش را در برابر بت و جام شراب می‌بینم. این نشان از آن دارد که در مراحل سیر و سلوک، تمامی این تجربیات و آموزه‌ها، برای من به نوعی یادآوری و آموزش است.

هوش مصنوعی: انسانی که از دنیای خود و خواسته‌هایش جدا شده و به دنیای فانی قدم می‌گذارد، به نوعی به حقیقتی دست یافته که آن را با دوری از خودبینی می‌بیند.