شمارهٔ ۲۰ - قصیده

هوش مصنوعی: ای مهربانی تو، ما در وصف تو دچار حیرت شده‌ایم و هر گروهی به نوعی از تو سخن می‌گوید، اما به درستی نمی‌توانند تو را توصیف کنند.

هوش مصنوعی: به خاطر عظمت تو آسمان بی‌وزن شده و به دلیل قدرت تو، زمین به شدت سنگین است.

هوش مصنوعی: اگر کسی را با محبت و دوستی بخوانی، او خصلت‌های نیکو و زیبا از خود نشان می‌دهد و به کینه و حسد پاسخ نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: فرمان تو به طور مداوم تحت تأثیر تقدیر است و ارزش تو همیشه در حال تغییر است.

هوش مصنوعی: در غبار و گرد و غبار و شتاب سمند تو، شب به اندازه‌ای پرنور و روشن است که مانند چشمی برای مردم می‌درخشد.

هوش مصنوعی: به یک اسب خوب توجه کن که می‌تواند اژدها را به خود جلب کند و این خود از ویژگی‌های اوست.

هوش مصنوعی: زیر پای او زمین را طوری له می‌کند که انگار در آسیا گندم در حال رشد است.

هوش مصنوعی: یک لحظه گردش او در میدان، به اندازه صد سال گردش ستارگان و فلک ارزش دارد.

هوش مصنوعی: چرخ فلک به دور خود می‌چرخد و با شگفتی به ما نگاه می‌کند، در حالی که باد به آرامی و با لبخند حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: زمانی که پای خود را به پشت او بگذاری، سر تو به آسمان خواهد رفت و به خوشی و لذت خواهد رسید.