بخش ۳ - مثنوی

هوش مصنوعی: غم تو باعث شد که دلم از همه چیز دل بکند و جدایی را احساس کند.

هوش مصنوعی: وقتی که غم تو را پذیرفتم، وجود من به سبب آن غم، خسته و ناراحت شد.

هوش مصنوعی: در حال رقص و شادی تو، وقتی از وجود خودم احساس خستگی و دل‌زدگی کردم.

هوش مصنوعی: زمانی که من نشان عشق تو را می‌خوانم، جان و دل خود را نثار می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که نور زیبایی تو تابید، عاشقان را به جستجو انداخت و به خوبی یافتند.

هوش مصنوعی: اگر، ای خورشید روشنی‌بخش، شب ما با وجود تو به روز تبدیل شود.

هوش مصنوعی: در آنجا فقط زیبایی تو کافیست، نیازی به تابش آفتاب و ماه نیست.

هوش مصنوعی: ای کسی که بازار عشق تو رونق دارد، تو بهتر از من می‌دانی که چطور دل‌های عاشق را به دست بیاوری و برای خودت خریداران زیادی داشته باشی.

هوش مصنوعی: من کیستم که بخواهم از عشق تو سخن بگویم؟ این بحث اصلاً موضوع بیهوده‌ای نیست.