غزل شمارهٔ ۸۹

هوش مصنوعی: ناگهان معشوق من، که به خودش مست و شنگول بود، به بازار آمد و این خبر موجب شور و حال زیادی در میان مردم شد.

هوش مصنوعی: با ناز و لطافت به او نگاه کرد و متوجه شد که این هیجان و جنجال از دل بازار برخواسته است.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم با افرادی که به زندگی بی‌نظم و شلوغ علاقه‌مندند چه باید بگویم، چرا که صدای فریاد و سروصدا از درِ میخانه شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: ناگهان در صومعه، پرده‌ای کنار رفت و صدای فریاد و ناله از دل انسان‌های نیکوکار و پاک دل برخاست.

هوش مصنوعی: وقتی لب‌ها، ناز و خوش‌چهرگی و زیبایی چهره به کار آمدند، جان و دل و چشم همگی از کار افتادند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره او را ببینی، هیچ چیز دیگری را در تمام چهره‌های زیبای دیگر نخواهی دید.

هوش مصنوعی: هر بار که به من نشان دادی، چهره‌ای جدید و رنگی تازه به خود می‌گرفتی. در آن روز، همه خصوصیات و ویژگی‌های مختلفت را به نمایش گذاشتی.

هوش مصنوعی: او که به زیبایی و موی شانه‌دارش علاقه‌مند بود، وقتی که با ریسمانی به او نزدیک شد، خوشحال از اینکه بر دار بلندی رفت.

هوش مصنوعی: به‌طور خلاصه، هر لحظه آن یار با ظاهری جدید و متفاوت از جیب خود سر بیرون می‌آورد.

هوش مصنوعی: آتش همه جا را گرفته و تنها چیزی که در این میان دلم را روشن کرده، تماشای چهره اوست. از این روست که می‌گویم بهتر است دچار آتش شوم تا از شرم و خجالت رنج ببرم.

هوش مصنوعی: خوشحالم که پس از تحمل بسیاری از سختی‌ها و زحمات، سرانجام هدفم به دست آمد و آنچه می‌خواستم از لب یار به من رسید.

هوش مصنوعی: بغض من به خاطر دوری از لبان عراقی‌هاست، اما هم‌چنان از شیرینی و طعم شکرین آن دو لب لذت می‌برم.