غزل شمارهٔ ۵۴

هوش مصنوعی: عشق نمی‌تواند در کلام و بیان خلاصه شود، بلکه تنها در اندوه و ناله‌های دل می‌توان آن را احساس کرد.

هوش مصنوعی: با وجود درد تو، هیچ رنج و زحمتی حس نمی‌شود و خمار باده نمی‌تواند در دل جا بگیرد.

هوش مصنوعی: من برای تو مناسب هستم، اما دیدگانم به اندازه‌ای غبارآلود هستند که نمی‌توانند در هیچ چهارچوبی جای بگیرند.

هوش مصنوعی: اگر در دل کسی جایی نداشته باشی، یعنی نمی‌توانی در قلب او جا بگیری و خودت را مطرح کنی.

هوش مصنوعی: در تصور تو، زیبایی چهره‌ات آنچنان بزرگ و خاص است که نمی‌توان آن را با آب و تصویر فهمید.

هوش مصنوعی: اگر به شوخی و طنز نزدیک نشوی، به نظر می‌رسد که بوسه‌ای نمی‌تواند در کنار در جا بگیرد.

هوش مصنوعی: با نگاه تو ممکن است که من ببینم، اما حالتی سرمستی و خواب‌آلود در قلبم جا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: در جایی که من هستم، تو هم نمی‌توانی جا بگیری؛ صبح و شب هم در آن جا نمی‌توانند بگنجند.

هوش مصنوعی: تمام دنیا به خاطر تو به عرق افتاده است، زیرا هیچ خجالتی در وجود تو نمی‌گنجد.