غزل شمارهٔ ۲۵۲

هوش مصنوعی: عزیزم، تو هیچ نگاهی به ما نکردی و ما را با ذات خودت آشنا نکردی.

هوش مصنوعی: یک لحظه هم به خواسته‌های ما توجه نکردی و هیچ کمکی به ما نکردی.

هوش مصنوعی: تو به وعده‌ات عمل نکردی و هیچ‌کدام از خواسته‌های ما را برآورده نکردی.

هوش مصنوعی: به ما قول دادی که به وصال خواهی رساندیم، اما به وعدهٔ خود عمل نکردی.

هوش مصنوعی: هر بار که برای تو درخواست یا ناله‌ای کردم، تو به حرف‌های من گوش ندادید و توجه نکردید.

هوش مصنوعی: ما به محله‌ات آمدیم، اما تو حتی اجازه ندادید که بر خاک درت بایستیم.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم در دل تو جا بگیرم وقتی که در را به روی خودم نبستی؟

هوش مصنوعی: آیا زحمت و رنج یک عراقی خسته را مشاهده کردی، اما با محبت و بزرگواری به او کمک نکردی؟