غزل شمارهٔ ۲۲۰

هوش مصنوعی: ای دوست، بیا و به من کمک کن، زحمت بکش و غم‌هایم را از بین ببر.

هوش مصنوعی: در آخرین لحظات، به یادم بیفت و قدردانی کن.

هوش مصنوعی: ای نیکوکار، هر چه از من بد شنیدی، نیکی کن و صبرت را به کار بگیر.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق و علاقه‌ام به تو، لطفاً از من ایراد نگیر و با بزرگواری رفتار کن.

هوش مصنوعی: ای دل، وقتی که به محبت معشوق دچار شدی، در درگاه او ناله و زاری کن.

هوش مصنوعی: ای سرنوشت، چون به موهای عراقی نگاه می‌کنم، تو هم به من کمک کن.