غزل شمارهٔ ۱۳۲

هوش مصنوعی: ای سازنده‌ی رنج، لطفاً نغمه‌ای بزن! از شدت درد، آن را به آواز درآور.

هوش مصنوعی: تا زمانی که یک معشوقی از درد عشق ناله کند، عشق دیگری می‌تواند به او افتخار کند.

هوش مصنوعی: بشتاب! پرده‌ای از شادی برافراز و خوشی را بساز، زیرا هنوز آن یار محبوبت به قربت و نزدیکی نیامده است.

هوش مصنوعی: دوست من به من توجهی ندارد و من نمی‌دانم چگونه بدون او زنده بمانم. اگر من دلم برای او بسوزد، او نمی‌تواند رازهای من را درک کند.

هوش مصنوعی: من در اندوه و غم هستم، چرا نباید گریه کنم؟ به خاطر سختی‌هایی که کشیده‌ام، چه کار می‌توانم بکنم؟

هوش مصنوعی: ای دوست، تو طوری رفتار کن که من بسوزم یا اینکه به گونه‌ای مرا مجذوب کن که با عشق و احساس بسازم و از نوازش‌های تو برخوردار شوم.

هوش مصنوعی: با یک نوشیدن از جام عشق، به عطر و بوی آن توجه کن تا از خودمان آزاد شویم.

هوش مصنوعی: اگر سوختن من مقدر شده، من پرچم خود را به همین منظور بر پا کرده‌ام، پس بسوز و بسوزان.

هوش مصنوعی: اگر محبوب نمی‌سازد، ای عراقی، از نو شروع کن و فریاد عزاداری سر بده.

هوش مصنوعی: در درد و رنج، کیست که با من همدرد و همراه باشد، کیست که با من هم‌آوا و هم‌صدا باشد؟