غزل شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: چهره‌ام را به سمت میخانه برگردانده‌ام و دوباره در چنگ و دام این میخانه گرفتار شدم.

هوش مصنوعی: به خاطر یک جرعه شراب، دو صد بار عهد و پیمان خود را شکسته و در میخانه روزه‌امان را شکسته‌ایم و دوباره به آن چیزهایی که ترک کرده بودیم برمی‌گردیم.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ایی از خرابات، جوانی را دیدیم که در حال نوشیدن شراب بود. به خاطر جاذبه‌اش، دوباره سر به زیر انداختیم.

هوش مصنوعی: دل را که با ترفندهای گوناگون از زیبایی‌ها به دست آورده بودیم، اکنون به دست یک جوان نااهل و بی‌تجربه داده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما هرگز محبوب خود را ندیدیم، اما از درد و محبتش بارها جان سپردیم و دوباره زنده شدیم.

هوش مصنوعی: دنیا بدون عشق هیچ معنایی ندارد و ما بدون عشق نمی‌توانیم زنده بمانیم.

هوش مصنوعی: غم عشق او به دل ما فشار آورد، اما با این وجود ببین چه اندازه خوشحالیم دوباره.

هوش مصنوعی: در دل ما عشق و شوقی به صورت رخش افکند، اما حالا ما دوباره دل و ایمانمان را بی‌هدف و بی‌پروا از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: عشق او باعث شده که ما از خوبی‌ها و پرهیزکاری فاصله بگیریم و حالا در اوج فساد به سر می‌بریم.

هوش مصنوعی: با وجود عدم وجود خود، ارزش و مقامم بالاست، اما زمانی که وجود دارم، همه چیز در من بی‌ارزش و کم‌رنگ به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: تا وقتی که عراقی وجود دارد، همه ما او را پیروی می‌کنیم و در خدمت او هستیم. اما وقتی که او نباشد، همه ما هدف و مقصود دیگری خواهیم داشت.