غزل شمارهٔ ۱۲

هوش مصنوعی: عراقی دوباره از توبه خود برگشت و با نوشیدن جام عشق، دیوانه و شاداب شد.

از دیدن مو و زلف بتان پریشان حال گشت, و از چشم زیبارویان همواره مست است

چه خوب است انسان مست و از هوش رفته با یارش در میخانه ای باشد

هوش مصنوعی: از عشق و زیبایی‌های پریچهره‌ها جای تعجب نیست که کسی دیوانه‌وار دست از بند و زنجیر خود بردارد.

هوش مصنوعی: در اطراف زلف‌های زیبای معشوق، مانند ماهی در آب می‌چرخید، که ناگهان در دستش افتاد.

هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که فردی از تعلقات دنیا و از وابستگی به چیزهایی که قبلاً برایش مهم بودند، رها شده و به نوعی آزادی دست یافته است. او از پیری و دانایی دیگران، دل و اعتقاد خود را به باد داده و از خود غافل شده است، به طوری که دیگر نگران وضعیت خود و مسائل دنیوی نیست.

هوش مصنوعی: صبح زود از سجاده‌اش برخاست و با بوی عطری خوش، زنجیری را به دور کمرش بست.

هوش مصنوعی: آنگاه که انسان از قید و بند مشهور شدن و در نظر دیگران رها می‌شود، که دلش را به زیبایی‌های دلبرانه سپرد.

هوش مصنوعی: آستین خود را بر دو عالم می‌زند و مانند یک قلندر در میخانه نشسته است.

هوش مصنوعی: لب ساقی، ندا و دعوتی به بوسه سر داد و این باعث شد که عراقی، پس از سی سال از توبه‌اش دست بکشد و بازگردد.