غزل شمارهٔ ۱۰

هوش مصنوعی: وقتی نگاه پرعاطفه‌ات بر ابروانت افتاد، هزاران مشکل و دردسر در دنیا به وجود آمد.

هوش مصنوعی: فریب و زیبایی موهای تو چه جذابیتی ایجاد کرد؟ که هر کسی که جان و دل داشت، تحت تأثیر قرار گرفت و درگیر عشق تو شد.

هوش مصنوعی: دل من که در دام زلف تو گرفتار شده است، گاهی اوقات با تابش آفتاب چهره‌ات، سایه‌ای بر آن می‌افتد.

هوش مصنوعی: چهره‌ی تو در برابر چشمانم است، اما چه فایده که نمی‌توانم پرده را از روی چهره‌ات کنار بزنم.

هوش مصنوعی: دوست داشتنی‌های تو را به یاد می‌آوردم، دقیقا مثل لحظاتی که شکر در دهان می‌گذارم و از طعم شیرین آن لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: من از دیدن و بودن کنار تو دل کنده بودم، اما زبان محبت تو هنوز مرا در اشتباه انداخت و به خیال و امید واداشت.

هوش مصنوعی: قبول تو دیگران را به اوج و مقام رساند، اما دل شکستهٔ ما را بر درگاه تو قرار داد.

هوش مصنوعی: عزیزم، چقدر ظرفیت دارد دل تو؟ من هر لحظه می‌توانم هزاران جان را در مقابل درگاه تو فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: عراقی در آن زمان از دل و جان امیدش را از دست داد، چون چشم‌های جادوی تو چین و شور خاصی در ابروهایت ایجاد کرده بود.