شمارهٔ ٨۴۶

هوش مصنوعی: ای نگار من، با زیبایی‌ات و نازکت، دل مرا شاد کردی و هیچ‌گاه نمی‌توانی مرا غمگین کنی.

هوش مصنوعی: من آنقدر خسته نیستم که بخواهم خودم را به زحمت بیندازم تا تو بتوانی مرا خوشحال کنی.

هوش مصنوعی: من نه مانند نرگس هستم که در مقابل تو سر خم کنم، بلکه با قدرت و شکوه، تاج و افسر را بر سر تو می‌نهم.

هوش مصنوعی: من متوجه شدم که ایوان کاخ من را با دیوارهایی از طلا و نقره تزیین خواهی کرد.

هوش مصنوعی: من ارزش این لذت و خوشی را ندارم، زیرا در نهایت سرنوشت من این است که بر روی خشت قبر بخوابم.