شمارهٔ ٨٠٢

هوش مصنوعی: ای صاحب نعمتی که با لطف و مهربانی‌ات، کسانی که در چاه درد و رنج گرفتارند، را از غم و اندوه آزاد می‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر پرتو چراغی بر زمین تاریک بیفتد، هر ذره‌ای روشن می‌شود و نورانی می‌گردد.

هوش مصنوعی: من کسی هستم که با اندیشه و زیبایی‌های تو، در میان مردم به عنوان شخصیتی معروف و دلربا شناخته شده‌ام.

هوش مصنوعی: همواره به محبت تو وابسته هستم و از دیگران جدا شده‌ام. در چشمانم، خاک پای تو را به تماشا نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: گفتم که با مهربانی، دل من را مانند آینه جلا بده و روزی خوشبختی را با زدودن غم‌ها به من هدیه کن.

هوش مصنوعی: پس از مدتی که در کنار تو بودم، تو به من گفتی که اگر مایل باشی، در حضور تو بخوانم، پس گوش کن و توجه کن.

هوش مصنوعی: اگر هرگز در ذهنت مرا نبینی و فراموشم کنی، زمانی که به حضورت بیایم، فکر می‌کنی که من کجایم.

هوش مصنوعی: هرگز نگذار که به خاطر مشکلات و سختی‌هایی که داری، کاری که مسئولیتش را بر عهده داری، به خطر بیفتد. اگرچه وضعیت دشوار به نظر می‌رسد، اما نباید تسلیم شوی و همیشه باید تلاش کنی که شرایط را بهبود ببخشی.