شمارهٔ ۴٠٠

هوش مصنوعی: روزی شهریار، هنگام شکار، از کنار یک پیر دهقان گذشت و صدایی را شنید.

هوش مصنوعی: یک دهقان پیر در حال خرمن‌کنی بود و با خود می‌گفت که تو واقعا شاه نیستی، به نظر می‌رسد که از کشاورزی و کار در زمین بسیار آگاه هستی.

هوش مصنوعی: می‌گویند که عمر انسان به شش دانگ عمرش محدود است و کمتر از سی سال، پس روزگار خود را با بیهوده‌گویی‌ها هدر نده.

هوش مصنوعی: گفتند ما از قربانیان دیگران استفاده کردیم، هر کسی که بیاید، بگو از قربانیان ما هم استفاده کن.

هوش مصنوعی: شاهراه از او خوش آمد. این سخن گفت که از هزار به خاطر او، خزانه‌دار شاه، زر را شمرد.

هوش مصنوعی: پیر فرمود که اگر دیگری سال‌ها زحمت کشیده و محصولی به دست آورده باشد، اما در یک روز شخصی مانند تو بیاید و آن را برباید، همه آن تلاش‌ها بیهوده خواهد بود.

هوش مصنوعی: شاه کسری به‌خاطر تحسین، بار دیگر گفت که از خازنش، همان‌طور که بار اول طلا داد، بار دیگر نیز طلا بدهد.

هوش مصنوعی: من حالا از آن کشاورز پیر کمتر نیستم و به مراتب از تو که پادشاهی، بالاتر هستم.

هوش مصنوعی: شعر من را بارها ستایش کردی، اما هرگز یک بار هم kindness و نیکی را با آن ستایش نشان ندادهای. ای جمشید فر، نیکوست که ستایش تو خالی از محبت نباشد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم این وضعیت دشوار را به دلیل اشتباهات خودم بر گردن تقدیر بگذارم، در حالی که سرنوشت بد من باعث پریشانی و ناکامی‌ام شده است؟