شمارهٔ ٢٧۵

ابن یمین » دیوان اشعار » قطعات » شمارهٔ ٢٧۵

خیمه بوالعجبی زد فلک شعبده باز

هر دم از پرده برون نقش دگر گون آرد

صبحدم از سر کین تیغ ز خورشید کشید

وز شفق شام مبادا که شبیخون آرد

شد دلم خون و ندانست کسی کاخر کار

تا ازینحقه سر بسته چه بیرون آرد

شمارهٔ ٢٧۴: خلق خدا که خدمت دادار میکنند شمارهٔ ٢٧۶: خلعت شاه جهان بر شهریار شرق و غرب

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 3

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

خیمه بوالعجبی زد فلک شعبده باز

هر دم از پرده برون نقش دگر گون آرد

هوش مصنوعی: آسمان مانند یک شعبده‌باز خیمه‌ای عجیب و غریب بر پا کرده و هر لحظه تصویری جدید و متفاوت از پشت پرده بیرون می‌آورد.

صبحدم از سر کین تیغ ز خورشید کشید

وز شفق شام مبادا که شبیخون آرد

هوش مصنوعی: صبح زود، از روی کینه، شمشیر را از خورشید بیرون کشید و امیدوارم که غروب، شفق باعث حمله ناگهانی نشود.

شد دلم خون و ندانست کسی کاخر کار

تا ازینحقه سر بسته چه بیرون آرد

هوش مصنوعی: دل من به شدت دردناک و غمگین شده، اما هیچ‌کس از حال مرا خبر ندارد. در پایان، این راز در دل من می‌ماند و نمی‌دانم چه وقایعی از این درد و غم برمی‌خیزد.