بخش ۲۰ - حکایت

هوش مصنوعی: مورچه‌ای خواسته بود تا درباره یگانگی و یکی بودن سخن بگوید و در توصیف خالق جهان صحبت کند.

هوش مصنوعی: از ویژگی‌ها و حقیقت خداوند، در راه شناخت او، آگاهی و فهم ما افزایش می‌یابد.

هوش مصنوعی: برخی از ویژگی‌های خداوند را بیان می‌کنند و با زبان خود درباره ذات او توضیحاتی می‌دهند.

هوش مصنوعی: خداوند ما چنین ویژگی‌هایی دارد و بر دوش خلق نازنین خود، این ویژگی‌ها را قرار داده است.

هوش مصنوعی: عارفی به فردی می‌گوید که بهتر است خاموشی را انتخاب کند و به جای بی‌خبری، در مورد خدا و وجود او اندیشه کند.

هوش مصنوعی: تو که گفتی چیزی شبیه به عظمت خداست، حاشا به خدا که این وصف در مورد او باشد.

هوش مصنوعی: آیا کیخسرو، که دارای شهرت و مقام است، به کسی چون تو ارزش می‌دهد یا فقط به کسی که دل و دست و جگر دارد؟

هوش مصنوعی: هیچ انسانی نمی‌تواند ویژگی‌های خداوند را به طور کامل درک کند، زیرا او بالاتر از تمام توصیف‌ها و خصوصیات انسانی است.

هوش مصنوعی: مور به عارف می‌گوید: من نمی‌توانم بیشتر از این درباره حقایق حق صحبت کنم و در این مورد اطلاعاتی ندارم.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که از این موضوع نمی‌توان درک عمیق‌تری داشت؛ بنابراین، بهتر است کمتر بر روی احساسات و زخم‌های روحی تمرکز کنیم.

هوش مصنوعی: من دیگر ظرفیتی برای درک این موضوع ندارم، به ظرف من نگاه کن و به کلمات من گوش بده.

هوش مصنوعی: وقتی شاخ را در خود کمال آن را دیدم، گفتم این زیبایی و عظمت از آنِ ذات بی‌نهایت است.

هوش مصنوعی: من با خودم درباره درک خودم صحبت کردم، اما آیا می‌توانم حق را به درستی بیان کنم؟

هوش مصنوعی: چرا باید مسئولیت کارهای بد و نادرست من به گردن عقل و دانش من بیفتد؟ من توانایی و درک بیشتری از این وضعیت ندارم.

هوش مصنوعی: اگر من نیز گناهی مرتکب شوم، مانند موری که در حال خطاست، از من بگذر و مرا ببخش، ای بخشایشگر.