شمارهٔ ۶۳

هوش مصنوعی: ای خسرو! بر سفره‌ی خدمت تو هستم، قدم‌های آسمان بر سر من سایه می‌افکند.

هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر تو وطنم را رها کنم، دیگر جایی برای من در آسمان نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: سپاسگزارم از خدا که دلایل ستایش تو را دارم و با زیبایی کلامم، جهان را تزئین می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشم خود را باز کن و به واقعیت‌ها نگاه کن، تا بفهمی من چه کسی هستم و چه ارزشی دارم.

هوش مصنوعی: از تو در سایه هما، طوطی دل شکرین می‌خواند.

هوش مصنوعی: من به راحتی می‌توانم عالم را تحت تاثیر قرار دهم، اما به کارهای بیهوده و بی‌معنا نمی‌پردازم.

هوش مصنوعی: تو درخشانی و من مانند چمن هستم، اگر تو زیبایی‌هایت را نمایش دهی، چه بر سر من خواهد آمد؟

هوش مصنوعی: هر گوهر قیمتی که از دل خالص و پاکم برمی‌آید، شایسته‌ی خزانه‌ی توست.

هوش مصنوعی: من هم از جنس خیالی هستم که می‌توانم آنچه را که باید نشان دهم، به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: من همواره به تو می‌گویم که سرنوشت بر اساس تصمیمات من شکل می‌گیرد.

هوش مصنوعی: کسی که می‌تواند زیبایی و شادابی را از چهره‌ی خزان دور کند، در محیط دلنشین و زیبا من را تزیین می‌کند.

هوش مصنوعی: گفت آسان است که من با یک چیز کوچک به زیبایی و مقام تو اضافه کنم.

هوش مصنوعی: به او گفتم در جنگ با دشمن و دوست، هیچ‌گاه نیمه‌کار نباش و شجاعت به خرج بده.

هوش مصنوعی: نیمه‌ها به سراغ من می‌آیند و من همه چیز را تمام خواهم کرد.

هوش مصنوعی: باغبان بهشت تو را ستایش می‌کند و من هم صبح زود با شتاب به سوی تو می‌روم.