شمارهٔ ۱۵۴ - نی و بلوط

هوش مصنوعی: با نی گفت که ای بلوط، به تو باید شرم کرد از آن جسم نازک و ظاهر ساده‌ات.

هوش مصنوعی: از سرنوشت و زمانه شکایت کن تا بفهمی چرا به این شکل به دنیا آمده‌ای.

هوش مصنوعی: به من نگاه کن که بدنم مانند کوهی است که در برابر وقایع و مشکلات ایستاده است.

هوش مصنوعی: دهقان بار من را بر دوش چارپایان و پشت کالسکه می‌برد.

هوش مصنوعی: شخصی با خودبزرگ‌بینی و خودخواهی بسیار، همچون کسی که از نشئه‌ی شراب به سر می‌برد، فریاد می‌زند.

هوش مصنوعی: نی گفت که از میان صد ثروتمند فرزانه، فردی ناتوان و ضعیف که به زمین افتاده، از همه بهتر است.

هوش مصنوعی: من خود مثل نی هستم و از نبودن خود سپاسگزارم و از سختی‌ها بی‌نیازی می‌جویم.

هوش مصنوعی: ناگهان بادی شدید شروع به وزیدن کرد و نی آماده شد.

هوش مصنوعی: نی در حال خم شدن است و به خاک سجده می‌کند، مانند سجده‌ای که زاهدان بر روی سجاده انجام می‌دهند.

هوش مصنوعی: استاد بلوط در برابر باد، مانند دیوی که دست و پاهایش به زنجیر است، مقاومت می‌کند.

هوش مصنوعی: در پی حمله‌ی شدید باد، به زمین افتاد و از دست خود خارج شد.

هوش مصنوعی: حالت بخت و اقبال بد بود و جانش از دست رفت. او در حالتی ناتوان، دهانش را بسته بود و از شدت ناراحتی و ناامیدی، چشم‌هایش را به حالت حیرت باز کرده بود.

هوش مصنوعی: چشیدیم که پس از مدتی که باد متوقف شده، نی و درخت بلوط به زمین افتاده‌اند.