شمارهٔ ۱۴۹ - مونس پدر

هوش مصنوعی: ای دختر عزیز و زیبا، تو مانند پروانه‌ای هستی که در کنار ماه زیبا می‌رقصد.

هوش مصنوعی: تو شادی و خوشبختی من هستی و در کنار من قرار داری، مانند دستی که همیشه در آستین من است و هر لحظه با من است.

هوش مصنوعی: تو از آغوش مادرت جدا شدی و به سوئی آمده‌ای که من در آنجا همدم و همراه تو هستم.

هوش مصنوعی: دیدی که پدرت از درد و رنجش ناله می‌کند، به خاطر وفا و محبتش، تو هم اکنون همدم و همراه من شده‌ای.

هوش مصنوعی: تو در تلاش هستی و در یک زمان، از دلی که غمگین است و تسلیت می‌طلبد، جدا نیستی.

هوش مصنوعی: تو تسکین‌دهندهٔ دل پر از درد من و همدم خیال غمگینم هستی.

هوش مصنوعی: اگرچه بهار و شادی از من فاصله دارد، وجود تو برایم مانند بهاری دلپذیر است.

هوش مصنوعی: دیدن تو برای من مثل یک باغ پر از لاله است و چهره‌ات برای من همچون اولین روز بهار است.

هوش مصنوعی: موهای تو مانند شاخ و برگ نازک و لطیف هستند، در حالی که چهره‌ات همچون گل یاسمن در حال شکفتن و زیبایی است.

هوش مصنوعی: من از اینکه آسمان به خاطر کینه‌ام بر من فشار آورد، نگران نیستم، زیرا عشق تو به من قدرت می‌دهد.

هوش مصنوعی: هرچند که تو هنوز کودک هستی، اما برای من بسیار باارزش و قابل احترام به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: تو با این عقل و کمال و زیبایی، فرزند من و جانشین من هستی.

هوش مصنوعی: خوی و ظاهر تو ای زیبای دل‌انگیز، شایسته‌ی ستایش و تمجید است.

هوش مصنوعی: خداوند تو را به پاداش نیکو خواهد رساند، ای دختر زیبا و نازنین من.