شمارهٔ ۱۴۶ - دو نامهٔ منظو‌م (خطاب به حاجی حسین آقا ملک که از بهار کتابی خریده بود و ادای قیمت آن به درازا کشیده بود)

هوش مصنوعی: ای حسین، تو بهترین و والا مقام‌ترین سرور صاحبدلان هستی.

هوش مصنوعی: من چند سخن درست و صحیح دارم، پس به سخنان درست من گوش فرا بده.

هوش مصنوعی: تو خود سلطنتی بر پادشاهان زمان، به همین دلیل به تو نسبت می‌دهم.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که همیشه باید به درستی به من احترام بگذاری و ارادت خود را نشان دهی.

هوش مصنوعی: در جوانی‌ام، خلوص و محبت تو تبدیل به سرمایه‌ام شده است.

هوش مصنوعی: اگرچه به لطف خدا شرایط فراهم است، اما نان و آب من بستگی به تلاش و کارکرد خودم دارد.

هوش مصنوعی: هرچند که من به خاطر صداقت و راستگویی به خانه‌ات می‌آیم و می‌روم.

هوش مصنوعی: دیدن تو منبع شادی من است و صداقت و وفاداری تو مهم‌ترین موضوع و سخن نهایی من است.

هوش مصنوعی: در منطقهٔ ری، شب‌ها به شدت تاریک و خاموش بود و من در باغی مانند صبح زود، به خواب و استراحت پرداختم.

هوش مصنوعی: در کار تو اطاعت من بود و از نهی تو به دوری گزیدن من.

هوش مصنوعی: به طور کاملاً صادق و بدون هیچ انتظار یا دلیلی، به کسی کمک می‌کنم تا وقتی که کتاب من را از او بگیرم.

هوش مصنوعی: وقتی در زندان هستم، برایت نامه‌ای نوشتم تا شاید حساب کارهایم را برایم بفرستی.

هوش مصنوعی: اگر به انصاف رفتار کنی، می‌توانی به سرعت پایه‌های وجود خراب من را ترمیم کنی.

هوش مصنوعی: اگر به کودکان من محبت و پدری کنی در غیاب من، این را در نظر داشته باش.

هوش مصنوعی: به اشتباه فکر کرده بودم که عذاب و کیفر تو در حق من ادامه دارد، اما حالا می‌بینم که تو از این مسائل رهایی یافته‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی به سمت اصفهان رفتم و از زندان freed شدم، غمی از خوشحالی به سراغم آمد.

هوش مصنوعی: من نامه‌های زیادی برایت فرستادم، اما هنوز از تو هیچ پیام و جواب نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: هرگز شایسته نیست که تو مرد بزرگ و شجاعی، شراب مرا تحت تاثیر قرار دهی.

هوش مصنوعی: زیبنده نیست که پرنده‌ای بزرگ و زیبا مثل سیمرغ، به دنبال مگسی کوچک باشد.

هوش مصنوعی: با گنجی که در کتاب وجود دارد، تو را به آن وابسته می‌کند و به آن علاقه‌مند می‌سازد.