غزل شمارهٔ ۷

هوش مصنوعی: از درد تنهایی دیگر نمی‌توانم تحمل کنم؛ به همراهی و یاری نیاز دارم. حالا که تلخی در کامم نشسته، باید طعمی شیرین از دیدار کسی بیابم.

هوش مصنوعی: من از عشق او سرمست و شادابم، دیگر نیازی به نصیحت از سوی تو نیست! چون برای گوش دادن به نصیحت، دل بیدار و هوشیار لازم است.

هوش مصنوعی: دیگر امیدی به بهبود پیدا نکردم، خوش به حال آن روزی که می‌گفتم: باید درمانی برای این دل بیمار وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: عشق بارها به قیمت‌های مختلف آزمایش شد، اما نباید دیوانگی آن را محدود کنند. اما این بار باید به گونه‌ای متفاوت عمل کرد.