غزل شمارهٔ ۲۲

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی جانم را تازه کرد، اما آیا شب من به منزل محبوبم هم گذر کرده بود؟

هوش مصنوعی: از بس که بدنم از جراحات و دردهای سوزان پر شده، پرنده‌ای که در باغم زندگی می‌کند، مانند سمندری بی‌قرار می‌شود.

هوش مصنوعی: عشقم همچون کودکی که الفبا را می‌آموزد، در حالی که صد نفر مانند فرهاد و مجنون عاشق هستند، اما عشق من همانند آن کودک نادان است.

هوش مصنوعی: به او گفتم: از عمق دل و درونم چه می‌خواهی؟ او پاسخ داد: می‌ترسم که نشانه‌های عشق من در آن جا بماند.

هوش مصنوعی: به خاطر فریبکاری و ظاهرسازی‌ام، آنقدر آبرویم را بردم که اهل کفر، به ایمان من شک دارند و آن را ننگ می‌دانند.

هوش مصنوعی: دیشب در دل، با خیال تو جشن و شادمانی داشتم، اما این همه ناله و غم من به خاطر مصلحت و منفعتی بود که لازم بود.

هوش مصنوعی: رفتم و جان و دل خود را به سگ درب خانه‌ات سپردم؛ خوشا به حال آن روزی که جانم را برای تو فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: من از درون خود، این زحمت و درد را دارم و نه از دنیا و مردم آن. ای کاش این دل سرگردان من تحت کنترل من بود.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و احساس، خیلی از دردها را تحمل کرده‌ام و این دردها برایم عذاب‌آور است. اما هنوز دردهای دیگری وجود دارند که ذهن من را مشغول کرده و سردرگمم کرده‌اند.